شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ٦٦

حافظ دانشمند و اهل فضل بوده .

از حشمت اهل جهل به كيوان رسيده‌اند * جز آه اهل فضل ، به كيوان نمىرسد

دوستان عيب من بىدل حيران نكنيد * گوهرى دارم و صاحب نظرى مىطلبم

گوهر معرفت اندوز كه با خود ببرى * كه نصيب دگران است نصاب زر و سيم

حافظ از سيم و زرت نيست برو شاكر باش * كه چه از دولت لطف سخن و طبع سليم

به هيچ ورد دگر نيست حاجتت حافظ * دعاى نيم شب و درس صبحگاهت بس !

معرفت نيست در اين قوم خدايا مددى * تا برم گوهر خود را به خريدار دگر

ز حافظان جهان كس چو بنده جمع نكرد * لطائف حكمى با نكات قرآنى

هر آبروى كه اندوختم ز دانش و دين * نثار خاك ره آن نگار خواهم كرد

مباحثى كه در آن حلقه جنون مىرفت * وراى مدرسه و قيل و قال مسئله بود

نفى حكمت مكن از بهر دل عامى چند

هنر نمىخرد ايام و غير از اينم نيست * كجا روم به تجارت بدين كساد متاع

با عقل و فهم و دانش گوى بيان توان زد * چون جمع شد معانى گوى بيان توان زد

حافظ ار چشمه حكمت به كف آور جامى * بو كه از لوح دلت نقش جهالت برود