شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٨

عهد و ميثاق بندگان با خدا در عالم ذر

پس از براى ساير سادات اهلبيت * بگرفته شد عهود ولايت از ورا

ابدان خلق چون به جهان آشكار شد * منكر شدند اكثر و بشكست عهدها

صد شكر حق كه ما نشكستيم عهد خويش * گر صد بلا رسد نشكيبيم از بلا

هستيم اميدوار ز الطاف كردگار * كز علم اهلبيت كند فيض را عطا

كامش ز ميوهء شجر علم من لدن * شيرين كند به پيروى آل مصطفى

هر جرم و هر خطا كه از او سر زد و زند * بخشد به قوم پاك زهر جرم و هر خطا

از فضل خويش جا دهدش در جوارشان * چون در دلش محبت ايشان گرفته جا