شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٦١

تماس آدم با حوا

در خلق آدم است چه حكمت كه در زمين * كارش به جز فساد نه و ريزش دما « 1 »

گفتا كه اعتراض ، شما را نمىرسد * جز ما خبر ندارد ز اسرار كار ما

مشتى ز خاك سوى من آريد از زمين * تا ز آب و گل كنم جسد آدمى به پا

رفتند سوى خاك و ربودند از آن كفى * با گيرودار و محنت و با چند ماجرا

كردش به دست خويش چهل صبحدم خمير * تا قابل حيات شد و مسكن قوا

قالب چو شد تمام و در او نفخ روح شد * زد عطسه‌اى و گفت : لك الحمد ربنا !

سجده فرشتگان و سركشى ابليس

سجده فرشتگان و سركشى ابليس

پس امر شد ملائكه را سجده آوريد * اين قالب خليفهء بگزيدهء مرا

فى الفور در سجود فتادند سر به سر * جز ديو سركشى كه نمود از سجود ابا

گفتا كه او ز خاك بود من ز آتشم * چون زادهء اثير شود ساجد ثرا

حق گفت لعن بر تو و بر تابعان تو * از اهل كبر و اهل حسد بندهء هوا

گفتا كه مهلتم بده از بهر رهزنى * تا انتقام خود كشم از خاكزادها

گفتا ز بندگان منت دست كوته است * تا وعدهء جزا توئى و بندهء هوا

جاى شما جهنم و كار شما ضلال * سوزيد تا شود به شما پخته كار ما

آدم سپاس و حمد و ثنا گفت و شكر كرد * بر سجدهء ملائك و بر لعن من ابا

آنگه ز فاضل گل او ساخت صورتى * مانند او ولى به انوثت از او جدا

تماس آدم با حوا

تماس آدم با حوا

آدم چو ديد صورت زيباى دلفريب * در خويش يافت جانب او ميل و اشتها !

گفتا كه كيستى تو چنين بهر چيستى ؟ * گفتا كه آفريدهء حقّم كما ترى

( 1 ) - يعنى خونريزى .