شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

[ غزل 149 ]

در دائره فرمان ما نقطه تسليميم * لطف آنچه تو انديشى حكم آنچه تو فرمائى

گستاخى و پرگوئى تا چند كنى اى فيض * بگذر تو از اين وادى تن ده به شكيبائى

اى كه حرمانى ما را تو روا مىدارى * مخلصان را ز بر خويش جدا مىدارى

آن جفاها كه فراق تو به ما كرد و كند * ما تحمل نكنيم ار تو روا مىدارى

من در اين شكوه كه آمد خبرى از بر او * كاى فلانى گله از حضرت ما مىدارى ؟ !

تو به تقصير خود افتادى از اين در محروم * از چه مىنالى و فرياد چرا مىدارى

اى مگس عرصه سيمرغ نه جولانگه تست * عرض خود مىبرى و زحمت ما مىدارى

خويش را قابل خدمت كن و آنگه بطلب * مستحق ناشده اميد عطا مىدارى

فيض بگذر به بيابان هوس تا برسى * به اميدى كه در اين ره به خدا مىدارى

سلامى چو بوى خوش آشنائى * بدان مردم ديدهء روشنائى

درودى چو نور دل پارسايان * بدان شمع خلوتگه پارسائى

بدان زبدهء دودمان نبوت * بدان نخبهء عترت مصطفائى

امام زمان مقتداى خلايق * حفيظ زمين بحر علم سمائى

دلا باش دائم گداى در او * از ايشان طلب رازهاى خدائى

ز درگاه آل نبى رو مگردان * كه آنجاست مفتاح مشكل گشائى

بياموزمت كيمياى سعادت * ز اعداى آل پيمبر جدائى

نمىبينم از همدمان هيچ يارى * دلم خون شد از غصه مهدى كجائى

مكن فيض از غيبت خود شكايت * چه دانى تو اى بنده كار خدائى

در طلعت تو پيدا انوار پادشاهى * در غيبت تو پنهان صد حكمت الهى

حافظ كه خوب گفتست اين هشت بيت اينجا * مانا كه آمدست آن در وصف تو كماهى

« كلك تو بارك اللّه بر ملك دين گشاده * صد چشمه آب حيوان از قطره سياهى