شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢

[ غزل 140 ]

شراب حبّ اهل البيت دركش * به آب زندگانى بوده‌ام پى

تو را شرع پيمبر رهنما بس * چه مىجوئى ز اسرار جم و كى

به جز حرف خدا و دوستانش * هر آن حرفى كه گوئى هست لاشىء

مده از دست امر شرع اى فيض * اگر خواهى به جان و دل شوى حى

پيرو شريعت باش اى دل ار مسلمانى * وقت را غنيمت دان آن قدر كه بتوانى

عمر رفته خود بگذشت نامده محقق نيست * حاصل از حيات اى دل يك دم است تا دانى

پيش سنى از قائم دم نزن كه نتوان گفت * با رفيق نامحرم حرف راز پنهانى

گر لقاى او خواهى با دعاى او پرداز * در پناه يك اسم است خاتم سليمانى

روز و شب دعا مىكن تا لقاى او يا بى * جهد كن از وصلش كام خويش بستانى

در جهان مجو كامى غير خدمتش اى فيض * كاين همه نمىارزد شغل عالم فانى

طفيل نور امامند آدمى و پرى * ارادتى بنما تا سعادتى ببرى

چو مستعد نظر نيستى وصال مجوى * كه جام جم نكند سود وقت بىبصرى

بكوش خواجه و خالى مباش از غم او * كه بنده را نخرد كس به عيب پرهنرى

بيا و جنت طوبى بخر به مهر امام * در اين معامله غافل مشو كه حيف خورى

مرا در اين ظلمات آنچه رهنمائى كرد * نياز نيم‌شبى بود و گريه سحرى

ز هجر وصل تو در حيرتم چه كار كنم * نه در برابر چشمى كه غائب از نظرى

ز من به حضرت مهدى كه مىبرد پيغام * كه در فراق تو آموخت فيض نوحه‌گرى

كتبت قصّة شوقى و مدمعى باكى * بيا كه بى تو به جان آمدم ز غمناكى

زمانه را نتوان ديد بى امام زمان * فكيف حالك يا دهر ! اىّ مولاك

ز خاكپاى تو داد آبروى لاله و گل * چو كلك صنع رقم زد به آبى و خاكى

كرا رسد كه كند عيب دامن پاكت * كه همچو قطره كه بر برگ گل چكد پاكى

كسى چگونه ز وصف تو دم تواند زد * كه سرّ صنع خدائى وراى ادراكى