شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٥١

[ غزل 137 ]

جهل و ضلالت ؟ امر امامت ؟ * العوذ باللّه ! العوذ باللّه !

قسط و غلاظت ؟ كار خلافت ؟ * استغفر اللّه ! استغفر اللّه !

قدر على را ، دانسته بودند * ليكن چه چاره ، با بخت گمراه !

از ظلم ايشان ، يارب چه گوئيم * چشمى و صد نم ، جانى و صد آه

ما مهر حيدر ، در سينه داريم * الحمد للّه ، الحمد للّه !

شوق امامم ، از سينه بسترد * درس شبانه ، ورد سحرگاه

الصّبر مرّ ، و العمر فان * يا ليت شعرى ، ايّان ألقاه

اى فيض كم زن ، از سرّ پنهان * ما را چه كار است ، الحكم للّه

با خون دل نوشتم نزد امام نامه * انّى رأيت دهرا من هجرك القيامه

دارم من از فراقت در ديده صد علامت * ليس الدموع عينى هذا لنا العلامه

گفتى ملامت آمد از كثرت حديثش * واللّه ما رأينا حبّا بلاملامه

پرسيدم از خبيرى حال امام گفتا : * فى بعده عذاب فى قربه السلامه

با دشمنان مگوئيد سرّش من آزمودم * من جرّب المجرّب حلّت به الندامه

گرچه امام فرض است بهر هدايت خلق * واللّه ما قبلنا من غيرك الامامه

اى فيض در وصالش مىكوش تا توانى * حتّى تذوق منه ، كأسا من الكرامه

وصال او ز عمر جاودان به * خداوندا مرا آن ده كه آن به

مگو سرّ وجودش با مخالف * كه راز دوست از دشمن نهان به

به خلدم زاهدا دعوت مفرما * كه شوق صاحب الامرم از آن به

دلا دائم به فكر و ذكر او باش * به حكم آن كه طاعت جاودان به

ز هر حرفى كه گوئى فيض جائى * حديث صاحب عصر و زمان به

تو را مىگويم اى جوياى حق هى * ز جان بنده بشنو اين نه از وى

غذاى روح كن گفت پيمبر * مخوان غير از حديث از درس‌ها شىء