شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

[ غزل 128 ]

اى لقايت آرزوى مؤمنان * وز برايت هاى و هوى مؤمنان

يا غياث الحق يا قطب الورى * التفاتى كه به سوى مؤمنان

مو به مو از شوق در رقص آمدند * بوى آمد از تو سوى مؤمنان

مؤمنان را در حقيقت قبله‌اى * زان به سوى تست روى مؤمنان

گفتگويت گفتگوى اهل دل * جستجويت جستجوى مؤمنان

از قدوم دلكش جان پرورت * مژده‌اى بفرست سوى مؤمنان

در دلش مهر شما بلوا گرفت * فيض را زانست خوى مؤمنان

با ما يكى به آن لب مشكين خطاب كن * بگشاى نافه را و جهان مستطاب كن

از پردهء خفا به درآ ، آشكار شو * اى آفتاب پرتو خود بىسحاب كن

زان پيشتر كه عالم فانى شود خراب * بنياد ظلم و خانهء ظالم خراب كن

هان وقت فوت مىشود اين دور تست * دور فلك درنگ ندارد شتاب كن

ديگر نماند صبر به دل‌هاى دوستان * بردار پرده از رخ و رفع حجاب كن

فيضت وصال مىطلبد از در دعا * يا رب دعاى خسته دلان مستجاب كن

مهدى هادى چو بنشيند به جاى خويشتن * زنده گرداند جهان را همچو جان كايد به تن

خوش به جاى خويشتن باشد نشست خسروى * تا نشيند هر كسى ديگر به جاى خويشتن

شيعه‌ى او را بشارت ده به حسن خاتمت * كاسم اعظم كرد ازو كوتاه دست اهرمن

شوكت مهدىّ اهل البيت و عالم گيريش * شد در افواه خلايق داستان انجمن

تا ابد معمور باد اين خانه كز خاك درش * هر نفس با بوى رحمن مىوزد باد يمن

گوشه‌گيران انتظار جلوه‌ات دارند هان * خويش را كن آشكار و برقع از رخ برفكن

جويبار ملك را آب روان شمشير تست * نونهال عدل بنشان بيخ بدخواهان بكن

حافظ اين ابيات گفت و فيض در تضمين آن * مشورت با عقل كرد ، المستشار مؤتمن