شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

[ غزل 122 ]

گفتگو را بهل اى فيض بيا تا خود را * بهر تفتيش درين عرصهء غبرا فكنم

چون توان برد به سر در طلب وصل تو عمر * من چرا عشرت امروز به فردا فكنم

جوزا سحر نهاد حمايل برابرم * گو شيعه امامم و سوگند مىخورم

عصر ظهور حضرت او خواهم از خدا * پيرانه سر هواى جوانيست بر سرم

مولا من به عرش رسم گر ز روى فضل * مملوك آن جنابم و مسكين اين درم

من جرعه‌نوش مهر تو بودم چه در ازل * كى ترك آب خورد كند طبع خو گرم

گر باورت نمىشود از بنده اين حديث * از گفته كمال دليلى بياورم

« گر بركنم دل از تو و بردارم از تو مهر * آن مهر بر كه افكنم آن دل كجا برم »

نامم ز شيعيان و محبان مباد اگر * غير از محبت تو بود شغل ديگرم

بال و پرى ندارم و اين طرفه تركه نيست * غير از هواى منزل سيمرغ در سرم

عهد الست بود مرا با ولاى تو * از شاهراه عمر بر اين راه بگذرم

اى عاشقان روى تو از ذره بيشتر * من چون رسم به وصل كه از ذره كمترم

شكر خدا كه سينه‌ام از مهر تو پر است * كامى كه خواستم ز خدا شد ميسرم

را هم مزن به وصف زلال خضر كه من * از جام آل جرعه‌كش حوض كوثرم

اخلاص فيض هست ز حافظ زيادتر * حقا بدين گواست خداوند داورم

مولاى من بيا كه هواخواه خدمتم * مشتاق بندگى و دعاگوى دولتم

زانجا كه فيض عام سعادت فروغ تست * بيرون شدن نماى ز ظُلمات حيرتم

هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهت * گر تو شفاعتم بكنى ز اهل رحمتم

عرفان خاندان نه به كسب است و اختيار * اين موهبت رسيد ز ميراث فطرتم

من كز وطن سفر نگزيدم به عمر خويش * در شوق ديدن تو هواخواه غربتم

دريا و كوه در ره و من خسته ضعيف * اى حضرت امام مدد ده به همتم

دورم به صورت از در دولتسراى تو * ليكن به جان و دل ز مقيمان حضرتم

فيضا تو را هواى نثار دلست و جان * در اين خيالم ار بدهد عمر مهلتم