شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

[ غزل 120 ]

هرچند پير و خسته دل و ناتوان شدم * هرگه كه ياد روى تو كردم جوان شدم

روزى مرا وصال تو روزى اگر شود * بر منتهاى همت خود كامران شدم

زاندم كه خيل شوق رخت رو به دل نهاد * ايمن ز جور فتنهء آخر زمان شدم

آن روز بر دلم در معنى گشاده شد * كز دوستان يك جهت خاندان شدم

اول ز حرف و صوت وجودم خبر نبود * در مكتب ولاى على نكته‌دان شدم

اى گلبن حديقهء بگزيدهء رسل * در سايهء تو بلبل باغ جنان شدم

پر شد دلم ز مهر نبىّ و ولىّ و آل * زين دوستى به كام دل دوستان شدم

روزى بود به فيض بگويد امام عصر * خوش باش من به عفو گناهت ضمان شدم

من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم * لطف‌ها مىكنى اى خاك درت تاج سرم

كاش راهى به سر كوى تو مىداشتمى * تا به سر سوى تو مىآمدم از هر گذرم

نتوان قطع بيابان فراق تو نمود * مگر آگه كنى از رسم و ره اين سفرم

راه منزلگه خويشم بنما تا پس از اين * پيش گيرم ره آن كوى و به سر مىسپرم

همتم بدرقه راه كن اى طاير قدس * كه دراز است ره مقصد و من نوسفرم

خرم آن روز كزين مرحله بربندم رخت * وز سر كوى تو پرسند رفيقان خبرم

اى نسيم سحرى بندگى ما برسان * گو فراموش مكن وقت دعاى سحرم

شايد اى فيض اگر در طلب گوهر وصل * ديده دريا كنم از اشك و در او غوطه خورم

ياد مهدى چه كنم صبر به صحرا فكنم * و اندرين كار دل خويش به دريا فكنم

ديده دريا كنم از خون جگر در شوقش * راز سربسته خود را به خدا وافكنم

مايه خوش‌دلى آنجاست كه دلدارى هست * مىكنم سعى كه خود را مگر آنجا فكنم

فلك از تير غمت بر جگرم زد من هم * عقده در بند كمر تركش جوزا فكنم

شور و غوغا و فغان در ملكوت اندازم * غلغل ولوله در گنبد مينا فكنم

از دل تنگ گنه‌كار برآرم آهى * كآتش اندر گنه آدم و حوا فكنم

به دعا دست برآورده ز آه سحرى * بهر تأثير دعا تير به هر جا فكنم