شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٤

[ غزل 117 ]

آن زمان كارزوى ديدن جانم باشد * در نظر نقش دل آراى تو تصوير كنم

گر بدانم كه وصال تو به جان دست دهد * دل و جان را همه در بازم و توفير كنم

جان ز من گر طلبى زود فشانم به رهت * ور تو سر خواهى حاشاى كه من دير كنم

دم مزن فيض ز دشوارى هجران با من * چونكه تقدير چنين است چه تدبير كنم

گرچه افتاد ز هجرش گرهى در كارم * همچنان چشم كرم از كرمش مىدارم

مىكشم بار چه كوه غم هجران امروز * تا كه فردا دهد آن شه به بر خود بارم

به صد اميد نهاديم در اين باديه پاى * اى دليل ره گمگشته فرو مگذارم

پاسبان حرم دل شده‌ام در همه شب * تا در اين پرده جز انديشهء او نگذارم

ديدهء بخت به افسانهء او شد در خواب * كو نسيمى ز عنايت كه كند بيدارم

فيض از حافظ شيراز گرفت اين ابيات * « در غم هجر تو مىخوانم و خون مىبارم »

دردم از يار است و درمان نيز هم * دل فداى او شد و جان نيز هم

سيف و عصمت علم و نصرت جمع كرد * يار ما دين دارد و آن نيز هم

از طفيل اوست كل كائنات * گفتمت پيدا و پنهان نيز هم

داستان در پرده مىگويم ولى * گفته خواهد شد به دستان نيز هم

روزهاى وصل معصومان گذشت * بگذرد ايام هجران نيز هم

اعتمادى نيست بر كار جهان * بلكه بر گردون گردان نيز هم

صبر كن اى فيض تا عصر امام * دين قوى خواهد شد ايمان نيز هم

اماما در فراقت شد هزاران رخنه در دينم * بيا يك بار ديگر كن ز نو اسلام تلقينم

به آن مستظهرم جانا كه دل مأواى تو گردد * مرا روزى مباد آن دم كه بىياد تو بنشينم

شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حور العين * اگر در صبح جان دادن تو باشى شمع بالينم

از آن ترسم من بىدل كه پيش از روز وصل تو * به تلخى ناگهان از تن برآيد جان شيرينم

جهان فانى و باقى فداى آل پيغمبر * طفيل نور ايشان است هر چيزى كه مىبينم

حديث آرزومندى كه ثبتش كرد فيض اينجا * بود ارواح اشعارى كه حافظ داد تلقينم