شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

[ غزل 109 ]

أين مهدينا و منزله ؟ * و من اصحابه و كيف الحال ؟

چه شود گر دهى نشان مقام * چه شود گر كنى بيان مقال

قصّة الشوق لانفصام « 1 » لها * حبّكم دونها لسان الحال

شاه ما سوى ما نمىگردد « 2 » * حبذا كبريا و جاه و جلال

فيض تا چند صبر در غم دوست * ناله عاشقان خوش است بنال

[ غزل 107 ]

[ غزل 107 ]

اگر « 3 » به كوى امامم بود مجال وصول * رسد به دولت وصلش نواى من به حصول

من شكستهء بىدست و پا به درگه او * به هيچ باب ندارم ره خروج و دخول

كجا روم چكنم حال دل كرا گويم * كه گشته‌ام ز فراق امام خويش ملول

همين بس است كه او را ببينم و در پاش * پس از محاربه دشمنان شوم مقتول

دلم چو گشت مصيقل به صيقل مهرش * بود ز زنگ حوادث بر آينه مصقول

بگشت بر همه دلها حديث شوق امام * نيافت چون دل من گوشهء براى نزول

بگو ثناى امام زمان به جان و به دل * كه مىرسد مدد فيض از نفوس و عقول

[ غزل 108 ]

[ غزل 108 ]

حاشا كه من حديث ثناى تو طى كنم * من لاف شوق مىزنم اين كار كى كنم

كو پيك صبح تا گله‌هاى شب فراق * با آن خجسته طلعت فرخنده پى كنم

مهدى كجاست تا همه محصول زهد و علم * در كار خدمت وى و اصحاب وى كنم

از نامه سياه نترسم كه روز حشر * با مهر اهلبيت صد اين نامه طى كنم

تا زنده‌ام دم از نبى و آل مىزنم * كى من حكايت جم و كاووس و كى « 4 » كنم

جانم فداى اوست ، بر فيض امانت است * روزى رخش بينم و تسليم وى كنم

[ غزل 109 ]

[ غزل 109 ]

غم زمانه كه هيچش گران نمىبينم * دواش غير امام زمان نمىبينم

( 1 ) - نسخه ن : لا انفصام . ( 2 ) - نسخه ن : نمىنگرد . ( 3 ) - نسخه ن : گر . ( 4 ) - نسخه ن : كى .