شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٦

[ غزل 94 ]

زين جهان پيروى آل نبى ما را بس * در قيامت ثمر حب على ما را بس

نيست ما را كه كم و كيف از ايشان پرسيم * ما و تسليم كه آن نصّ جلى ما را بس

اگر اعمال نكوهيده وگر نانيكوست * اعتقادات خوش ما به وصى ما را بس

شكر للّه كه ما با همه عالم صلحيم * جنگ با وسوسه نفس دنى ما را بس

ذره‌اى بغض كسى در دل ما كى گنجد * بغض هر سه لعين ابدى ما را بس

ما نخواهيم در اين نشأه كه سلطان باشيم * لذت بندگى از دار دنى ما را بس

فيض از مال و بزرگى و رياست بگذر * كنجى و ذوق حديث نبوى ما را بس

خداوندا مرا برهان ز دنيا و شر و شورش * به فضل خود نجاتم ده ز كنج آن « 1 » دل كورش

بده توفيق حكم و حكمت و اخلاص در طاعت * لقاى صاحب الامر و تمتع بردن از نورش

اميد وصل او دارد مرا در بند اين نشأه * و گرنه زين جهان بيزارم و مكر و شر و شورش

همين خواهم كه در پايش سر از دشمن بيندازم * خداوندا بده دستى كه مرد افكن بود زورش

به نور مهدى هادى دل و جانم منور كن * كه بس تاريك مىبينم جهان بىپرتو نورش

اگر شوق وصال او نباشد در خيال من * ز تلخِ سفره دنيا بشويم دست از شورش

امامى سيدى مولاى سوى فيض خود بنگر * سليمان با همه حشمت نظرها بود با مورش

جان نخواهد كه شود ز آتش شوق تو خلاص * ماهى دلشده در بحر خيالت غواص

به هوادارى تو شمع صفت از سر سوز * كردم ايثار تن خويش ز روى اخلاص

هم چو پروانه بر شمع جمال تو تمام * تا نسوزم نشوم ز آتش آن نشأه خلاص

كيمياى نظر آل نبى خاك مرا * زر خالص كند ار چند بود همچو رصاص

قدر اين طايفه را تا نشناسد مؤمن * نشود در حرم حضرت حق خاص الخاص

قدر اين قوم مقرب نشناسد عامى * بعد از اين فيض مگو اين سخنان جز به خواص

( 1 ) - نسخه ن : ز كج طبعان .