شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣

[ غزل 86 ]

روز مرگم نفسى وعده ديدار بده * وانگهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

گر بميرم من از اين درد به وصلش نرسم * به سر رهگذرش خاك من اى باد ببر

سخت در حيرتى از غيبت مهدى اى فيض * اين وساوس ز دل ، اين دغدغه از ياد ببر

مهدى آخر زمان آيد به دوران غم مخور * كلبه احزان شود روزى گلستان غم مخور

اين دل غمديده حالش به شود دل بد مكن * وين سر شوريده باز آيد به سامان غم مخور

بىحضورش چند روزى دور گردون گر گذشت * دائما يكسان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نوميد چون واقف نه‌اى ز اسرار غيب * باشد اندر پرده حكمت‌هاى پنهان غم مخور

چون اميد وصل او هر لحظه هست و ممكن است * در فراقش صبر كن با درد هجران غم مخور

حال ما در فرقت پيغمبر و اولاد او * جمله مىداند خداى حال گردان غم مخور

فيض اگر سيل فنا بنياد هستى بركند * كشتى آل نبى دارى ز طوفان غم مخور

در جهان گر از حضورش دور باشى فيضيا * روز موعودش رسد دستت به دامان غم مخور

اى صبا نكهتى از خاك در يار بيار * ببر اندوه دل و مژدهء ديدار بيار

يعنى از نائب حق مژده و صلى برسان * نامهء خوش خبر از عالم اسرار بيار

تا معطر كنم از لطف نسيم تو مشام * نغمه‌اى از نفحات نفس يار بيار

گردى از رهگذر سرور ارباب نظر * بهر بىتابى اين ديده خونبار بيار

حال زار دل اين خسته افكار بگو * خبرى از بر آن مونس غمخوار بيار

روزگاريست كه دل چهره مقصود نديد * لمعه نور از آن مجمع انوار بيار

بهر آرام دل فيض ز خاك در او * بىغبارى كه پديدار از اغيار بيار

عيد است روز جمعه و ياران در انتظار * يا رب امام را به مصلّى كن آشكار

شايد كه يك نماز كه با او ادا كنيم * گرديم مستحق كه كنى مغفرت نثار

خوش دولتى است خرّم و خوش خسرو كريم * يا رب ز چشم زخم زمانش نگاه‌دار

زانجا كه پرده‌پوشى عفو كريم تست * بر قلب ما بپوش كه نقديست كم عيار