شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٠

[ غزل 77 ]

درخت مهر اهل البيت نور دل به بار آرد * نهال بغض ايشان رنج‌هاى بىشمار آرد

مشو غافل ز جاه « 1 » سرورى وز رتبه ايشان * كه درد سركشى آخر از « 2 » اين مستى خمار آرد

به جاى صاحب كوثر ، قسيم جنت و نار است * نه آن كز عار بگريزد خلايق را به نار آرد

امام هادى ما را كه با نيكان نظر دارد * خدايا در دل اندازش كه بر ما هم گذار آرد

بهار ما لقاى اوست ورنه اين چمن هر سال * چو نسرين صد گل رعنا و چون سوسن هزار آرد

چو او هرگز نبودست و نخواهد بود امامى فيض * فلك هرچند گردد جمعه و ليل و نهار آرد

به علم و سيف و نسب كس به يار ما نرسد * تو را در اين سخن انكار كار ما نرسد

اگرچه پادشهان در جهان بسى بودند * كسى به علم و به نصرت به يار ما نرسد

به حسن خلق و وفادارى و جهانگيرى * كسى به راهبر حق‌گزار ما نرسد

هزار نقش برآيد ز كلك صنع و يكى * به دل‌پذيرى نقش نگار ما نرسد

هزار نقد به بازار كائنات آرند * يكى به سكه صاحب عيار ما نرسد

ز ابتداى زمان « 3 » تا به انتهاى جهان « 4 » * كسى به پادشه كامكار ما نرسد

ولى دريغ كه شد از نظر چنان پنهان * كه بوى او به هواى ديار ما نرسد

دلا ز طعنه منكر مرنج و واثق باش * كه بد به خاطر اميدوار ما نرسد

چنان بزى كه جناب امام را اى فيض * غبار خاطرى از رهگذار ما نرسد

شاه دين گوى فلك در خم چوگان تو باد * ساحت كون و مكان عرصه ميدان تو باد

زلف هندوى هنر شيفته پرچم تست * ديده فتح و ظفر عاشق جولان تو باد

اى كه انشاى عطارد صفت شوكت تست * عقل كل چاكر طغراكش ديوان تو باد

طرّه جلوهء خوبى ، قد چون سرو تو شد * عشرت خلد برين ساحت ايوان تو باد

نه به تنها حَيَوانات و نباتات و جماد * هرچه در عالم امر است به فرمان تو باد

( 1 ) - نسخه ن : جاه و . ( 2 ) - نسخه ن : گر . ( 3 ) - نسخه ك : جهان . ( 4 ) - نسخه ك : زمان .