شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

[ غزل 74 ]

همه اعيان جهان چشم به راهش دارند * هر عزيزى ز پى ملتمسى مىآيد

فيض دارد سر آن كو به رهت جان بازد * هركس اين‌جا به اميد هوسى مىآيد

دوست را گر سر پرسيدن بيمار غم است * گو بيا خوش كه هنوزش نفسى مىآيد

بيا كه رايت آن نائب آله رسيد * نويد فتح و بشارت به مهر و ماه رسيد

جمال بخت ز روى ظفر نقاب انداخت * كمال عدل به فرياد دادخواه رسيد

سپهر دور خوش اكنون زند كه ماه آمد * جهان به كام دل اكنون شود كه شاه رسيد

ز قاطعان طريق اين زمان شود « 1 » ايمن * قوافل دل و دانش كه مرد راه رسيد

عزيز مصر به رغم برادران غيور * ز قعر چاه برآمد به اوج جاه رسيد

كجاست دشمن دجال فعل ملحد شكل * بگو بسوز كه مهدىّ دين پناه رسيد

صبا بگو كه چها بر سرم ز فرقت تو * ز آتش دل سوزان و دود آه رسيد

ز شوق روى تو جانا بدين اسير فراق * همان رسيد كه ز آتش به روى كاه رسيد

غزل خوش آمد و منصور بود و نور نداشت * چو در ثناى تو خواندم به مهر و ماه رسيد

به هر كه هرچه رسيد از سعادت و اقبال * ز يمن ورد شب و درس صبحگاه رسيد

ز يمن ورد شب و درس صبحگاهى فيض * شناخت آل نبى را به عِزّ و جاه رسيد

بهر مهر تو به فردوس براتم دادند * وز جهنم به ولاى تو نجاتم دادند

در شب هجر تو بودم چو خضر در ظلمات * تا كه از چشمه شوق آب حياتم دادند

سرخوش از دوستى آل پيمبر گشتم * باده از جام تجلّى صفاتم دادند

بىخود از شعشعه پرتو ذاتم كردند * يعنى از نور ولاشان لمعاتم دادند

من همان روز ز اسلام شدم برخوردار * كه به دل نور ولاى حضراتم دادند

گر شدم عالم و عارف به ولاشان چه عجب * مستحق بودم و اينها به زكاتم دادند

فيض از اهل نجات است يقين مىدانم * گو چرا زانكه در اين شيوه ثباتم دادند

( 1 ) - نسخه ن : شوند .