شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

[ غزل 69 ]

صاحب الامر مگر باز گذارى بكند * راه بنمايد و با عدل قرارى بكند

در غمش هر در و لعلى كه دلم داشت بريخت * مگر از گريه شاديش نثارى بكند

دوش گفتم بكند وعده وفا ، قائم حق * هاتف غيب ندا داد كه آرى بكند

عصر خالى شده از عدل بود كز طرفى * مهدى از غيب برون آيد و كارى بكند

ره ندارم بر او تا بدهم « 1 » شرح غمش * مگرش باد صبا گوش « 2 » و گذارى بكند

وصل او يا خبر مرگ اعادى يا عدل * يك دعائى ز كسى زين دو سه كارى بكند

تو در اين غمكده اى فيض بمان روزى چند * كه گذر بر سرت از گوشه كنارى بكند

مهدى چو به عدل دست گيرد * بازار ستم شكست گيرد

چون رايت حق بلند گردد * باطل همه راه پست گيرد

علم و تقوى چون كمال يابد * جهل و عدوان شكست گيرد

اين هست و شان شوند فانى * زان « 3 » نيست نما چو هست گيرد

فيصل يابد همه مهمات * دستش چو گشاد « 4 » بست گيرد

از پاى درآورد عدو را * چون تيغ على به دست گيرد

مستيم همه ز جام غفلت * كو محتسبى كه مست گيرد

در پاش فتاده‌ام به زارى * آيا بود آن كه دست گيرد

در بحر فتاده‌ام چو ماهى * باشد كه مرا به شست گيرد

از فيض امام فيض شايد * جامى ز مى الست گيرد

گفتم كيم به طلعت تو شادمان كنند ؟ * گفت آن زمان كه وقت شود فكر آن كنند

گفتم كه چيست سرّ نهان بودن شما ؟ * گفت اين حكايتى است كه با نكته‌دان كنند

گفتم كه جان دهند و رضاى شما خرند * گفتا در اين معامله كمتر زيان كنند

( 1 ) - نسخه ن : بكنم . ( 2 ) - نسخه ن : گوش گذارى . ( 3 ) - نسخه ك : زين . ( 4 ) - نسخه ن : گشاد و .