شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

[ غزل 49 ]

هماى اوج سعادت به دام ما افتد * امام را گذر ار بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط كلاه * ميئى ز معرفتش گر به جام ما افتد

ز سلسبيل معارف كه نوشد او يارب * كه قطره‌اى ز زلالش به كام ما افتد

به بارگاه رفيعش كه مهر و مه نرسد * كى اتفاق مجال سلام ما افتد

كند ز مغرب غيب آفتاب او چو طلوع * بود كه پرتو نورش به بام ما افتد

خوش آن دمى كه خبر آيد از قدوم امام * نسيم گلشن جان در مشام ما افتد

چو آفتاب شود نوربخش ذره ما * به ما اگر نظرى از امام ما افتد

به نااميدى از اين در مرو بزن فالى * بود كه قرعه دولت به نام ما افتد

چه عيش‌ها كه كنيم و چه شكرها اى فيض * دمى كه او گذرش بر مقام ما افتد

زهى خجسته زمانى كه يار باز آيد * به كام غمزدگان غمگسار باز آيد

اگر فداى امام زمان نخواهد شد * ز سر چه گويم و سر خود چكار باز آيد

به پيش خيل خيالش كشيدم ابلق چشم * به آن اميد كه آن شهسوار باز آيد

دى خفا چه جفاها كه كرد و دل بكشيد * به بوى آن كه دگر نوبهار باز آيد

غمين مباد كه عمرت در انتظار گذشت * كه جان عمر پس از انتظار باز آيد

ز نقش بند قضا هست اميد آن اى فيض * كه آن اميد دل بىقرار باز آيد

اگر آن نائب رحمان ز درم باز آيد * عمر بگذشته به پيرانه سرم باز آيد

دارم اميد خدايا كه كنى تأخيرى * در اجل تا به سرم تاج سرم باز آيد

گر نثار قدم مهدى هادى نكنم * جوهر جان به چه كار دگرم باز آيد

آن كه فرق سر من خاك كف پايش باد * پادشاهى بكنم گر به سرم باز آيد

كوس نو دولتى از بام سعادت بزنم * گر ببينم كه شه دين ز درم باز آيد

مىروم در طلبش كوى به كو دشت به دشت * شخصم ار باز نيايد خبرم باز آيد

فيض نوميد مشو در غم هجران و منال * شايد ار بشنود آه سحرم باز آيد