شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦

[ غزل 10 ]

مست شراب شوقت ، اين نغمه مىسرايد : * هات الصبوح حيّوا ، يا ايها السكارا

ده روزه مهر گردون ، افسانه است و افسون * يك لحظه خدمت تو ، بهتر ز ملك دارا

آنكو شناخت قدرت ، هرگز نگشت محتاج * اين كيمياى مهرت ، سلطان كند گدا را

آئينه سكندر ، كى چون دل تو باشد * با آفتاب تابان ، نسبت كجا سها را

در كوى حضرت تو ، فيض ار گذر ندارد * در بارگاه شاهان ، ره نيست هر گدا را

« 1 »

[ غزل 9 ]

[ غزل 9 ]

كجا رسم من مسكين بدان جناب كجا * وصال بحر « 2 » كجا گمره تراب كجا

در انتظار قدومت بجا نرسيد دلم ( كذا ) * كجاست وعده و صلى از آن جناب كجا

گهى قرار دهم آن كه بينمت در خواب * قرار چيست ، صبورى كدام و خواب كجا

بمان بمان دو سه روزى مگر به كام رسى * كجا همى روى اى جان بدين شتاب كجا

بيا بيا كه كتاب خداست بى تو غريب * كجاست دانش بىدانشان ، كتاب كجا

چه نسبت است به علم تو دانش كس را * چراغ مژده كجا ، قرص آفتاب كجا

ز علم خويش چراغى فرست تا بينم * ره خطاست كدام و ره صواب كجا

چو كحل ديدهء ما خاك آستان شماست * كجا رويم بفرما از اين جناب كجا

به هرزه از پى او هر طرف چو پوئى فيض * صلاح كار كجا و من خراب كجا

« 3 »

[ غزل 10 ]

[ غزل 10 ]

مژدهء وصل آن رفيع جناب * آمد از نزد حق به نص كتاب

مىوزد از درش نسيم بهشت * بوى رحمان از اين نفس درياب

اينك اينك رسيد وقت لقا * السرور ، السرور ، يا احباب

هاتف غيبم اين پيام آورد * كابشروا بالقدوم يا اصحاب

قد دنا محضرى بحضرتكم * هين برون آمديم از جلباب

وقت آن شد كه وصل ما گردد * مرهم زخم سينه‌هاى كباب

( 1 ) - نسخه ن : 32 بيت يعنى دو صفحه را فاقد است . ( 2 ) - در نسخه : بهر است . ( 3 ) - اين غزل در نسخه ن نيست .