شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

[ غزل 5 ]

اى شفيع عاصيان وى دستگير مذنبان * در قيامت دست عجز ما و دامان شما

با صبا همراه بفرست از پيامت ، شمه‌اى * بو كه بوئى بشنوم « 1 » از علم و عرفان شما

كى دهد دست اين غرض يا رب كه همدستان شوند * گوش جان ما و الفاظ دُر افشان شما

كس به دور غيبتت طرفى نبست از علم و فضل * به كه نفروشند دانائى به نادان شما !

اى صبا با همنشينان امام ما بگو * كى « 2 » سر حق ناشناسان گوى چوگان شما

گرچه دوريم از بساط قرب ، همت دور نيست * بندهء شاه شمائيم و ثناخوان شما

كار فيض از دست رفت آن شاه را آگه كنيد * زينهار اى محرمان جان من و جان شما

مىكنم از دل دعائى بشنو و آمين بگو : * روزى ما باد يا رب عيش دوران شما

يا رب كه كارها همه گردد به كام ما * نور حضور خويش فروزد امام ما

ما بادهء محبت او نوش كرده‌ايم * اى بىخبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نميرد آنكه از اين باده زنده شد * ثبت است بر جريدهء عالم دوام ما

اى باد اگر به كوى امام زمان رسى * زينهار عرضه دار به پيشش پيام ما

گو همتى بدار كه مخمور فرقتيم * شايد برآيد از مى وصل تو كام ما

از اشك در ره تو فشانيم دانه‌ها * باشد كه مرغ وصل كند ميل دام ما

فيضت ز هر چهار طرف مىكند سلام * پيكى كجاست تا برساند سلام ما

به ملازمان مهدى كه رساند اين دعا را * كه به شكر پادشاهى ز نظر مران گدا را

ز فريب ديو مردم ، به جناب او پناهم * مگر آن شهاب ثاقب نظرى كند سها را

چو « 3 » قيامتى دهد رو كه به دوستان نمائى * بركات مصطفى را ، حركات مرتضى را

تو بدان شمائل و خو كه ز جد خويش دارى * به جهان در افكنى شور ، چو كنى حديث ما را

دل دشمنان بسوزى چو عذار برفروزى * تن دوستان سراسر ، همه جان شود خدا را « 4 »

( 1 ) - نسخه ن : يم . ( 2 ) - نسخه ن : كه . ( 3 ) - نسخه ن : چه . ( 4 ) - نسخه ن : فدا .