شوق مهدى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

[ غزل 3 ]

بسم اللّه الرحمن الرحيم

الا يا ايّها المَهدى مدامَ الوَصل ناوِلها * كه در دوران هجرانت بسى افتاد مشكلها

صبا از نكهت كويت نسيمى سوى ما آورد * ز سوز شعله شوقت چه تاب افتاد در دلها

چو نور مهر تو تابيد بر دل‌هاى مشتاقان * ز خود آهنگ حق كردند و بربستند محملها

دل بىبهره از مهرت حقيقت را كجا يابد * حق از آئينه رويت تجلى كرد بر دلها

به كوى خود نشانى ده كه شوق تو محبان را * ز تقوى داد زاد ره ، ز طاعت بست محملها

به حق سجاده تزيين كن مهل محراب و منبر را * كه ديوان فلك صورت از آن سازند محفلها

شب تاريك و بيم موج و گردابى چنين هائل * ز غرقاب فراق خود رهى بنما به ساحلها

اگر دانستمى كويت به سر مىآمدم سويت * خوشا گر بودمى آگه ز راه و رسم منزلها

چو بينى حجت حق را به پايش جان‌فشان اى فيض * « مَتى ما تَلقِ مَن تَهوى ، دَعِ الدُّنيا وَ أهمِلها »

اگر آن شاه دين پرور نوازد خاطر ما را * به تشريف قدومش خوش برافشانيم جانها را

ز مهر ناتمام ما جناب اوست مستغنى * به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روى زيبا را

من از آن نور روز افزون كه مهدى داشت دانستم * كه مدتها شود غائب ، نتابد رايگان ما را

حديث از شوق آن شه گوى و سرّ غيبتش كم جو * كه كس نگشود و نگشايد به حكمت اين معما را

به يك غارت كه آوردند خيل لشكر شوقش * چنان بردند صبر از دل كه تركان خوان يغما را

برون از بهر نظم دين كه در پاى تو افشاند * زمين درهاى دريا را ، فلك عقد ثريا را

ز قول اهل دعوى تلخكامم فيض كى باشد * كه مهدى در حديث آرد لب لعل شكر خوارا

اى فروغ شرع و دين از روى رخشان شما * آبروى طاعت از مهر محبان شما

عزم ديدار تو دارد ، جان بر لب آمده * بازگردد يا برآيد ، چيست فرمان شما ؟

خاك شد سرها بسى در انتظار مقدمت * اندرين ره كشته بسيارند قربان شما

اى شهنشاه بلند اختر خدا را همتى * تا ببوسم همچو گردون خاك ايوان شما