فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٨٩

( 1397 ) اصْدَار

سفيه و بيهوده‌گو هستند .

( 1378 ) يَبْتَلِيَكُمْ

: شما را امتحان مىكند تا كاذب از صادق متمايز شود

خطبهء 104 ص 103 ف

( 1389 ) الْحَسِير

: خسته ، درمانده .

( 1380 ) الْكَسِير

: شكسته ، مقصود كسى است كه پايه‌هاى اعتقاديش سست و لرزان است و در حركت با مؤمنين از خود ضعف نشان مىدهد .

( 1381 ) اسْتَدَارَتْ رَحَاهُمْ

: آسياب آنها به گردش افتاد ، كنايه از فراوانى ارزاق است .

( 1382 ) الْقَنَاة

: نيزه .

( 1382 ) اسْتَقَامَتْ قَنَاتُهُم

: نيزهء آنها راست گرديد ، كنايه از توانمندى و سامان يافتگى اوضاع آنهاست .

( 1383 ) لأَبْقَرَنَّ الْبَاطِلَ

: باطل را خواهم شكافت ، « البَقر » شكافتن

خطبهء 105 ص 104 ف

( 1384 ) الشِّيمَة

: خلق ، خوى .

( 1385 ) الدِّيمَة

: باران ملايم و بدون رعد و برق .

( 1385 ) المُسْتَمْطِرِين

: خواستاران باران .

( 1386 ) الاخْلَاف

: جمع « خلف » ، سر پستان شتر .

( 1387 ) الْخِطَام

: طنابى است مانند افسار كه در بينى شتر مىكنند .

( 1388 ) الوَضِين

: تنگ شتر كه از چرم يا مو تهيه مىشود و بمنزله بند زين است .

( 1389 ) السِّدْر

: درخت سدر .

( 1389 ) الْمَخْضُود

: بدون خار .

( 1390 ) شَاغِرَة

: خالى .

( 1391 ) امْتَاحُوا

: ( از چشمه زلالى كه از آلودگيها عاريست ) آب برداريد .

( 1392 ) رُوِّقَتْ

: پاك و صاف شد .

( 1393 ) شَفَا

: كناره ، لبه .

( 1393 ) جُرُف

: قسمتهايى از كنارهء رود كه سيلاب آن را برده است .

( 1393 ) هَارٍ

: مشرف به انهدام .

( 1393 ) شَفَا جُرُفٍ هَارٍ

: كناره‌هاى دريا كه بواسطه تلاطم آب زيرش خالى شده و هر لحظه ممكن است فرو بريزد .

( 1394 ) الرَّدَى

: هلاكت .

( 1395 ) لَا يُشْكِى

: شكايت را نمىپذيرد .

( 1396 ) الشَجْو

: حاجت ، نياز .

( 1397 ) السَّهْمَان

: جمع « سهم » ، نصيب‌ها ، بهره‌ها .

( 1397 ) اصْدَار

: باز گردانيدن .