فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٨

( 4866 ) حاجَتَيْن

كردن .

( 4844 ) تَسْتَحِيلُهُ

: دگرگونش مىكند

حكمت 347 ص 339 ف

( 4845 ) مَلَق

: تملق ، چاپلوسى .

( 4845 ) الْعِىّ

: عجز ( در گفتار )

حكمت 349 ص 341 ف

( 4846 ) كابَدَ الامُورَ

: ( به جهت عدم فراهم آوردن اسباب و آمادگيهاى لازم ) آن امور را به سختى انجام داد و در آن دچار مشقت گرديد .

( 4847 ) عَطِبَ

: شكسته شد ، هلاك شد ، نابود شد

حكمت 350 ص 342 ف

( 4848 ) الْغَلَبَة

: قهر .

( 4849 ) يُظاهِرُ

: يارى مىكند .

( 4850 ) الظَلَمَةُ

: جمع « ظالم » ، ستمكاران .

حكمت 355 ص 347 ف

( 4851 ) فَخْماً

: عظيم و بزرگ .

( 4852 ) الْوَرِق

: نقره ، سكه نقره .

( 4852 ) اطْلَعَتِ الْوَرِقُ رُءُوسَها

: نقره‌ها سر بر آوردند ، يعنى ظاهر شدند

حكمت 357 ص 349 ف

( 4853 ) هَذَا الامْر

: اين امر ، منظور مرگ است .

حكمت 358 ص 350 ف

( 4854 ) وَجِلِين

: ترسان .

( 4855 ) فَرِقِين

: هراسان .

( 4856 ) اخْتِبار

: آزمايش و امتحان .

( 4857 ) ضَيَّعَ مَأْمُولًا

: پاداش مورد انتظارى را ضايع كرد

حكمت 359 ص 351 ف

( 4858 ) اسْرى

: جمع « اسير » ، اسراء .

( 4858 ) الرَّغْبَة

: طمع .

( 4859 ) اقْصِرُوا

: بس كنيد ، دست برداريد .

( 4860 ) الْمُعَرِّج

: متمايل ، تكيه كننده .

( 4861 ) لَا يُرَوِّعُهُ

: او را نمىترساند .

( 4862 ) الصَّرِيف

: صداى بهم سائيدن دندانها و مانند آن .

( 4863 ) الْحِدْثان

: حوادث ناگوار .

( 4864 ) تَوَلَّوْا

: سرپرستى كنيد .

( 4865 ) الضَّراوَة

: به چيزى خو كردن و حريص شدن ، يعنى نفس خويش را از جاذبهء عادتهايش دور داريد

حكمت 361 ص 353 ف

( 4866 ) حاجَتَيْن

: دو حاجت كه يكى درخواست درود بر پيامبر است و ديگرى حاجت شخصى دعا كننده .