فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٧

( 4843 ) اللَحْظَة

يكديگر نزديك كن

حكمت 319 ص 311 ف

( 4821 ) مَنْقَصَة

: نقص و عيب .

( 4822 ) مُعْضِلَة

: معما

حكمت 322 ص 314 ف

( 4823 ) الشِّبام

: نام قبيله‌اى است .

( 4824 ) الرَّنِين

: صداى گريه .

( 4825 ) مَذَلّة

: موجب ذلت و خوارى

حكمت 331 ص 321 ف

( 4826 ) الاكْياس

: جمع « كيّس » ، هوشمندان ، عقلاء .

( 4827 ) الْعَجَزَة

: جمع « عاجز » ، كسانى كه ( بخاطر غلبه شهوات بر عقلشان ) از عمل عاجز و ناتوانند

حكمت 332 ص 324 ف

( 4828 ) الْوَزَعَة

: جمع « وازع » ، حاكمى كه از مخالفت با دين جلوگير مىكند

حكمت 333 ص 325 ف

( 4829 ) البِشر

: بشاشت ، گشاده رويى .

( 4830 ) مَغْمُور

: ( در فكر ) فرو رفته ( بخاطر انجام وظيفه در قبال خود و ديگران ) .

( 4831 ) ضَنِين

: بخيل .

( 4832 ) الْخَلّة

: حاجت ، نياز .

( 4933 ) الْخَلِيقَة

: طبيعت .

( 4834 ) الْعَرِيكَة

: نفس .

( 4835 ) الْصَلْد

: سنگ سخت

حكمت 338 ص 331 ف

( 4836 ) مَطْبُوع

: چيزى كه با طبع انسان عجين شده ، مقصود علمى است كه در جان آدمى رسوخ كرده و آثار آن در اعمال ظاهر گرديده است .

( 4836 ) مَسْمُوع

: شنيده شده ، مقصود علمى است كه تنها نقل مىگردد و حفظ مىشود

حكمت 339 ص 332 ف

( 4837 ) اقْبال

: رو آوردن .

حكمت 343 ص 335 ف

( 4838 ) مَبْلُوَّة

: آزمايش شده .

( 4839 ) الْمَنْقُوص

: ناقص شده ، از رشد و كمال باز داشته شده .

( 4840 ) الْمَدْخُول

: مغشوش ، معيوب ، كم عقل .

( 4841 ) اصْلَبَهُمْ عُوداً

: مقصود ، متدين ترين آنها و پاىبندترين آنها به دين است .

( 4842 ) تَنْكَؤُهُ

: خونش را مىريزد و مجروحش مىكند .

( 4843 ) اللَحْظَة

: يك بار با گوشهء چشم نگاه