فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٦

( 4820 ) قَرْمِطْ بَينَ الْحُرُوف

درختى كه شير در آنجا لانه مىكند ، جنگل .

( 4804 ) الصِّل

: مار .

( 4805 ) لا يُدْلِى بِحُجَّةٍ

: اقامهء دليل نمىكند .

( 4806 ) بَدَهَهُ امْران

: بطور ناگهانى در برابر دو موضوع قرار گرفت

حكمت 290 ص 282 ف

( 4807 ) التَوَعُّد

: بيم دادن ، ترساندن

حكمت 291 ص 283 ف

( 4808 ) مَأْزُورٌ

: گناهكار ، كسى كه مرتكب « وزر » ( گناه ) مىشود .

( 4809 ) حَزَنَكَ

: اندوهگينت ساخت ، تو را محزون كرد

حكمت 292 ص 284 ف

( 4810 ) الْجَلَل

: حقير و كوچك ، گاهى نيز به معناى عظيم و بزرگ مىآيد كه در اينجا مراد نيست

حكمت 293 ص 285 ف

( 4811 ) الْمَائِق

: احمق

حكمت 296 ص 288 ف

( 4812 ) الرِّدْف

: نفر دومى كه پشت سر راكب مىنشيند .

حكمت 307 ص 299 ف

( 4813 ) الثُكْل

: از دست دادن فرزند .

( 4814 ) الْحَرَب

: ربوده شدن مال

حكمت 312 ص 304 ف

( 4815 ) اقْبال

: رو آوردن .

( 4815 ) الادْبار

: پشت كردن ، بىرغبتى

حكمت 313 ص 305 ف

( 4816 ) نَبَاءُ ما قَبْلَكُمْ

: اخبار پيشينيان ، ( كه در قصص قرآن ذكر گرديده ) .

( 4816 ) خَبَرُ ما بَعْدَكُمْ

: خبر بعد از شما ، يعنى خبر از سرنوشت آيندگان كه از سنن حاكم بر تاريخ گذشته ، استفاده مىشود .

( 4816 ) حُكْمُ مَا بَينَكُمْ

: حكم امورى كه در بين شما جارى است و مورد نياز شما است

حكمت 314 ص 306 ف

( 4817 ) رُدُّوا الْحَجَرَ

: سنگ را برگردانيد ، كنايه از مقابله به مثل است ، البته اين در موردى است كه دفع به احسن ممكن نباشد

حكمت 315 ص 307 ف

( 4818 ) الْقِ دَواتَك

: دواتت را ليقه بگذار .

( 4819 ) جِلْفَةُ الْقَلَمِ

: فاصله بين تراش تا نوك قلم ، قسمت تراشيده شدهء قلم .

( 4820 ) قَرْمِطْ بَينَ الْحُرُوف

: حروف را به