فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٥

( 4599 ) الْفَرَط

كه خداوند نعمت‌هايش را پياپى به او مىدهد ولى او بجاى شكر ، كفران مىكند .

( 4582 ) ابْتَلى

: امتحان كرد .

( 4583 ) الامْلَاء

: مهلت دادن .

حكت 117 ص 113 ف

( 4584 ) مُحِبٌّ غَال

: دوست غلو كننده .

( 4585 ) مُبْغِضٌ قَال

: دشمن پر كينه

حكمت 122 ص 118 ف

( 4586 ) سَفْر

: جمع « سافر » ، مسافران .

( 4587 ) نُبَوِّئُهُمْ

: آنها را فرو مىآوريم .

( 4588 ) اجْداثُهُمْ

: قبرهايشان .

( 4589 ) تُراثُهُمْ

: ميراث‌شان .

( 4590 ) الْجَائِحَة

: آفتى كه اصل و فرع را از بين مىبرد

حكمت 123 ص 118 ف

( 4591 ) خَلِيقَة

: خوى ، طبيعت

حكمت 124 ص 119 ف

( 4592 ) غَيْرَةُ الْمَرْاةِ كُفْرٌ

: غيرت زن ( موجب ) كفر است ، زيرا لازمه آن حرام دانستن تعدد زوجات است .

( 4592 ) غَيْرَةُ الرَّجَلِ ايْمَانٌ

: غيرت مرد ايمان است ، زيرا اين غيرت موجب مىشود كه مرد از محارم الهى ( مثل زنا و غيره ) احتراز كند

حكمت 126 ص 121 ف

( 4593 ) يَسْتَعْجِلُ الْفَقْرَ

: با شتاب بسوى فقر مىرود ، يعنى بخيل با جمع آورى ثروت مىخواهد خويش را از فقر برهاند در حالى كه نيازهاى فعلى خود را بدليل بخل ، بر آورده نمىكند ، از اين جهت هميشه زندگى فقيرانه‌اى دارد

حكمت 128 ص 123 ف

( 4594 ) تَوَقّوُا الْبَرْدَ

: خود را از سرما حفظ كنيد .

( 4595 ) تَلَقّوهُ

: از آن استقبال كنيد .

( 4596 ) آخِرُهُ يُورِقُ

: در پايانش برگ مىروياند ، يعنى چون بدن تا آن هنگام به سرما عادت كرده ، لذا سرما نه تنها ضررى ندارد بلكه مفيد هم مىباشد

حكمت 130 ص 125 ف

( 4597 ) الْمُوحِشَة

: وحشتناك .

( 4598 ) الْمَحالّ

: جمع « محلّ » ، مكان ، محل فرود آمدن .

( 4598 ) الْمُقْفِرَة

: خالى ، عارى از سكنه .

( 4599 ) الْفَرَط

: پيشروان .