فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ١٧٥

( 3452 ) اطُوفُ عَلَيْهِنَّ

نامه 19

( 3427 ) الدَّهَاقِين

: دهقانان .

( 3428 ) لَانْ يُدْنَوْا

: براى نزديك شدن .

( 3429 ) انْ يُقْصَوْا

: دور كردن .

( 3430 ) انْ يُجْفَوْا

: با خشونت رفتار كردن ، جفا كردن .

( 3431 ) تَشُوبُهُ

: آن را مخلوط ميكنى .

( 3432 ) دَاوِلْ

: ( در ميان ايشان ) راه اعتدال را پيش گير

نامه 20

( 3433 ) كُوَر

: جمع « كورة » ، نواحى .

( 3434 ) فِىْءُ الْمُسْلِمِين

: غنائم يا خراجى كه به مسلمانان تعلق دارد .

( 3435 ) الْوَفْر

: مال .

( 3436 ) ثَقِيلُ الظَهْرِ

: گران پشت ، فقيرى كه قادر به تهيه مؤونة خانوادهء خود نيست .

( 3437 ) الضَئِيل

: ضعيف و نحيف .

( 3437 ) الضَئِيل الامْرِ

: حقير

نامه 21

( 3438 ) الْفَضْل

: زياده و اضافهء مال .

( 3439 ) الْمُتَمِرِّغُ فِى النَّعِيم

: غوطه‌ور در ناز و نعمت .

( 3440 ) اسْلَفَ

: پيشاپيش فرستاد .

نامه 22

( 3441 ) يَفُوتَهُ

: از دستش مىرود بدون آنكه بتواند دوباره آن را بدست آورد .

( 3442 ) يُدْرِكُهُ

: به آن مىرسد ، به آن دست مىيابد

نامه 23

( 3443 ) خَلاكُمْ ذَمٌّ

: ( بعد از عمل به اين وصيت ) بر شما سرزنش و ملامتى نيست .

( 3444 ) الْقَارِب

: كسى كه شبانه به دنبال آب مىگردد

نامه 24

( 3445 ) يُولِجُهُ

: او را داخل مىكند .

( 3446 ) الامَنَة

: امنيت .

( 3447 ) الْحَدَثَ

: حادثه ، مقصود مرگ است .

( 3448 ) اصْدَرَهُ

: بجريان انداخت ، ادامه داد .

( 3449 ) الْوُصْلَة

: در اينجا به معناى قرابت و خويشاوندى است .

( 3450 ) انْ يَتْرُكَ الْمَالَ عَلَى اصُولِه

: وا نهادن و حفظ كردن اصل مال ، يعنى نه چيزى از آن را بفروشد و نه نهالى از آن را قطع كند .

( 3451 ) الْوَدِيَّة

: يك نهال كوچك خرما .

( 3452 ) اطُوفُ عَلَيْهِنَّ

: كنايه از آميزش با