فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٧

( 1826 ) مُتَلَفّق

سوراخ دار را بنظم مىكشند .

( 1801 ) حَذَافِير

: جمع « حذفار » ، همگى ، تمامى .

( 1802 ) شَخَصْتَ

: خارج شدى

خطبهء 147

( 1803 ) تَجَلّى لَهُمْ سُبْحَانَهُ

: بر آنها ظاهر شد ( البته نه به گونه‌اى كه بتوان او را ديد ) .

( 1804 ) الْمَثُلَات

: كيفرها ، عقوبتها .

( 1805 ) انْفَق

: رايجتر ، پررونق‌تر .

( 1806 ) الزَبْر

: كتابت ، نوشتن .

( 1807 ) مَثّلُوا

: عذاب و شكنجه كردند .

( 1808 ) الْفِرْيَة

: دروغ .

( 1809 ) الْمَوْعُود

: وعده داده شده ، مقصود مرگ است ، كه به هنگام فرا رسيدنش نه عذرى پذيرفته مىشود و نه توبه اى قبول مىگردد .

( 1810 ) الْقَارِعَة

: مصيبت سخت و هلاك كننده .

( 1811 ) الْبَارِئ

: شفا يافته از مرض .

( 1812 ) السَقَم

: مرض ، بيمارى

خطبهء 148

( 1813 ) لَا يَمُتَّانِ

: نمىكشند .

( 1814 ) السَّبَب

: طناب .

( 1815 ) الضَبّ

: كينه .

( 1816 ) الْمُحْتَسِبُون

: كسانى كه بخاطر خدا عملى را انجام مىدهند و حقايق را آشكار مىكنند .

( 1817 ) اللَدْم

: در ماتم كسى بر سر و سينه زدن

خطبهء 149

( 1818 ) مَسَاقُ النَّفْسِ

: سر آمد زندگى ، رانده شدن نفس ( بسوى پايان زندگى ) .

( 1819 ) اطْرَدْتُ

: گذراندم ، سپرى كردم .

« اطرده » : دستور داد او را طرد كنند و برانند .

( 1820 ) خَلَاكُمْ ذَمٌّ

: از مذمت مبرا هستيد .

( 1821 ) لَمْ تَشْرُدُوا

: از حق منحرف نشديد .

( 1822 ) انْ تَثْبُتِ الْوطْاةُ

: اگر جاى پا استوار شد ، يعنى چنانچه اين زخم التيام يافت .

( 1823 ) الْمَزَلّة

: لغزشگاه .

( 1824 ) انْ تَدْحَضِ الْقَدَمُ

: اگر قدمها بلغزد .

( 1825 ) الافْيَاء

: جمع فىء : سايه‌ها .

( 1826 ) مُتَلَفّق

: بهم پيوسته ، جمع شده ، يعنى ابرهاى جمع شده و متراكم در جو .