فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

( 1777 ) الزُلْفَة

شتر ، اسب ، گوسفند يا هر مادهء ديگرى .

( 1756 ) الْمَطَافِيل

: جمع « مطفل » ، صاحبان فرزند .

( 1757 ) الَبَّا

: آن دو نفر ( طلحه و زبير ) فساد و فتنه كردند .

( 1758 ) اسْتَثْبَتْهُمَا

: بازگشت آن دو نفر را ( به بيعت دوباره ) خواستار شدم .

( 1759 ) امَامَ الْوِقَاع

: قبل از مواقعه و جنگيدن .

( 1760 ) غَمِطَا النِّعْمَة

: آن دو ( طلحه و زبير ) نعمت را انكار كردند و ناديده گرفتند

خطبهء 138

( 1761 ) النَوَاجِذ

: دندانهاى آسيا .

( 1761 ) بَادِياً نَوَاجِذُهَا

: با دندانهايى آشكار ، كنايه از شعله ور شدن آتش جنگ و شدت گرفتن آنست .

( 1762 ) الاخْلَاف

: جمع « خلف » ، نوك پستان شتر .

( 1763 ) افَالِيذ

: جمع « افلاذ » ، قطعه‌هاى طلا و نقره .

( 1764 ) فَحَصَ

: كاوش كرد ، كاويد .

( 1765 ) كُوفَان

: كوفه .

( 1766 ) الضَرُوس

: شتر بد خويى كه دوشنده‌اش را گاز مىگيرد .

( 1767 ) فَغَرَتْ فَاغِرَتُهُ

: دهانش را باز كرد .

( 1768 ) لَيُشَرِّدَنَّكُمْ

: شما را متفرق و پراكنده مىسازد .

( 1769 ) عَوَازِبُ احْلَامِها

: آنچه از عقل آنها پنهان است .

( 1770 ) يُسَنِّى

: آسان مىكند

خطبهء 139

( 1771 ) تُنْتَضى

: بيرون كشيده مىشود

خطبهء 140

( 1772 ) الْمَصْنُوع الَيْهِمْ فِى السَّلَامَةِ

: آنان كه خداوند نعمت دورى و پرهيز از گناه را به آنها بخشيده است

خطبهء 141

( 1773 ) يُحِيل

: دگرگون مىشود ، از مسير حق منحرف مىگردد

خطبهء 142

( 1774 ) الْغَارِم

: بدهكار .

( 1775 ) لِيَصْبِرْ نَفْسَهُ

: بايد شكيبا و خويشتن دار باشد

خطبهء 143

( 1776 ) تُظِلُّكُم

: بالاى سر شماست .

( 1777 ) الزُلْفَة

: تقرب جستن ، نزديكى