فيضنامه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

[ 16 ] « ريحانة الادب »

آنكه مست جانان نيست عارف ار بود عام است * هر كه نيستش ذوقى شعله گر بود خام است

هرزه گردد اسكندر در ميان تاريكى * آب زندگى باده است چشمهء خضر جام است

* * *

در عهد صبى كرده جهالت پستت * ايّام شباب كرده غفلت مستت

چون پير شدى رفت نشاط از دستت * كى صيد كند ماهى دولت شستت

* * *

اى آنكه گمان كنى كه دارى همه چيز * اينك روى از جهان گذارى همه چيز

در يا بى باقى اگر ز فانى گذرى * دارى همه چيز اگر ندارى همه چيز

* * *

از آن ز صحبت ياران كشيده دامانم * كه صحبت دگرى مىكشد گريبانم

* * *

به هوش باش كه حرف نگفتنى نجهد * نه هر سخن كه به خاطر رسد توان گفتن

يكى زبان و دو گوش است اهل معنى را * اشارتى به يكى گفتن و دو بشنفتن

سخن چو سود ندارد نگفتنش اولى است * كه بهتر است ز بيدارى عبث خفتن

* * *

ذرّهء درد به آن مايهء درمان بردن * به ز كوه حسنات است به ميزان بردن