رساله هاى فقهى و اصولى — الجزء ١، الصفحة ٤٠٨

توضيحي پيرامون ولايت انشايىِ پيامبر وامامان عليهم السلام

كشور ورسيدگى كامل به همهء تشكيلات وچرخانيدنِ كارگاه عظيم دوائر دولتي وتأمين نيازهاى حكومت در بُعد پرسنل واعضا وشُعب مربوطه ودر جنبهء مالي وتداركاتى ، بخشي از آن ولايت كلّى ومندرج در تحت معناى عامّ آن است .

واز اين جهت است كه حكومت اسلامى در زمان حضور معصوم ، حكومتى است قائم به وى ؛ وأو حاكمِ به حق وزعيمِ مطلق بر تمام اعضاى جامعه ومتصرّف در كلّيّهء شؤون مربوطهء ملّت است ؛ چه آن كه بر حسب دلالت ادلّهء وافره ، أو واجد همهء شرايطى است كه رهبر وقائد ملّت ، بايد دارا باشد .

أو واجد مقام علمي ، به معناى گسترده ، به ويژه در رابطه با أمور سياسي واجتماعي مردم وداراى ملكهء عدالت - بدان معنا كه عمداً تخطّى از قوانين وتخلّف از حدود ووظايف نداشته باشد - وحائز مقام عصمت ، بدان معنا كه خطا واشتباه نيز در هيچ بُعدى از ابعاد وظايف خويش نكند ، مىباشد .

واصولًا ولايت وحاكميّت رهبرانى اين چنين ، در ماهيّت حكومت اسلامى ، متّخذ است ؛ واين طرز از حكومت ، جز در أواخر عمر پيامبر اسلام صلى الله عليه وآله در محيط مدينه وحجاز ودر زمان خلافت أمير المؤمنين عليه السلام در مكاني محدود وزماني كوتاه ، پياده نشد وجامهء تحقّق وعينيّت نپوشيد .

وحقيقت وماهيّت چنين حكومتى ، عبارت است از حكومت اللّه بر مردم ؛ ويا به تعبيرى ديگر ، حكومت قانون بر مردم .

وچنانچه از قرآن كريم وشواهد تاريخي استفاده مىشود ، حاكميّت انبياى الهى - يعنى آنان كه موفّق به تشكيل حكومت شدند - همه از اين قبيل بوده [ است ] .

ملاحظهء شرح حال وتراجمِ حيات حضرت يوسف عليه السلام وموسى عليه السلام ويوشع عليه السلام وداود عليه السلام وسليمان عليه السلام وخاصّه پيامبر اسلام صلى الله عليه وآله و [ نيز ] جانشينان به حقّ أو در آن بُرهه از زمان ، كه موفّق گرديدند ، شاهد گوياى مطلب است .

وضمناً معلوم باشد كه : گرچه طبق تواريخ مضبوطه ، تمام شؤون حكومت‌هاى امروز دنيا ، در اعصارى كه رهبران معصوم عليهم السلام تشكيل حكومت مىدادند ، موجود