دايرة المعارف طب سنتى ( گياهان دارويى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠١
موارد مصرف :
درازترند ميوه داراى دو لژ مىباشد كه حاوى دانه‌هاى متعدد بوده و بواسطه دو يا سه سوراخ كه اطراف آن دندانك دارند باز مىشود .
ابن بيطار ذيل انف العجل مىنويسد ديوسكوريد در مقاله چهارم گويد :
انطرس را برخى ابارسن و برخى لخنيس اغريا مىنامند و آن گياهى است پايا و برگ و شاخه آن شبيه گياه اناغالس و گل آن مانند گل شب‌بو ولى كوچكتر و بنفش‌رنگ مىباشد و داراى ميوه‌اى است شبيه به سوراخهاى بينى گوساله و جالينوس در ششم گويد ميوه اين گياه در پزشكى مصرف ندارد ولى گياه [ برگ و گل ] آن داراى خواصى مانند گياه بونيون ولى ضعيف‌تر مىباشد ( تت جامع مفردات ج 1 - 62 ) .
1 *
انف العجل كه به يونانى انطيرينون
Antirrinon
و نيز مسخورينون
Moskhorinon
مىنامند گياهى است پايا و برگ و شاخه آن شبيه به گياه اناغاليس و گل آن شبيه به گل شب‌بو كوچكتر و بنفش‌رنگ و داراى ميوه‌اى است . . . ( تت صيدنه عپ 83 ) .
ديوسكوريد و برخى مردمان تصور كرده‌اند كه تناول جوشانده اين گياه پادزهر برخى سموم است و به نظر من [ ابن بيطار ] ماليدن مخلوط آن با روغن سوسن صورت را خوش‌منظر مىنمايد ( تت جامع مفردات ج 1 - 62 ) .
نام گياه به مناسبت شباهت ميوه آن به بينى گوساله است . . . جوشانده آن به‌طور موضعى تحليل‌برنده سختيها و مسكن درد حاصل از نيش جانوران موذى است همچنين گياه قاعده‌آور مىباشد ( تذكره 58 ) .
به لغت مغربى ميوه‌اى است شبيه به بينى گاو . . . برگش شبيه به برگ كاسنى ريزه‌تر . . . ( تحفه 34 ) .
ثمر آن مستعمل نيست بلكه برگ آن مستعمل است معتدل در گرمى و سردى و با قوت محلله است و چون در روغن سوسن داخل نمايند و بر صورت بمالند باعث قبول ناظرين گردد و اين خاصيت از آن مشهور است در مغرب ( مخزن 115 ) .
تركيب شيميائى :
تركيب شيميائى :
گياه حاوى اسيد گاليك
Acide gallique
، رينانتين
Rhinantine
، پكتين
Pectine
، لينارين
Linarine
، پكتولينارين
Pecto linarine
، مواد قندى ، موسيلاژ و يك ماده تلخ .
موارد مصرف :
موارد مصرف :
در سوريه از گل و برگ گياه در مصارف داخلى به عنوان ملين ، تقويت عمومى ، التهاب قولون ، بواسير ، سوزش معده و به صورت غرغره در زخم و جوشهاى دهان و در استعمال خارجى براى شاداب نمودن و طراوات پوست به كار مىرود .
گياه را به عربى انف العجل ، انف الثور و در سوريه ابوفم ، فم السمكه ، حنك السبع و به پارسى گل ميمون ، گل دهان‌بازكن و در ساوه به زبان محلى چن‌چك مىنامند .