دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥
اسم :
جمع كننده دهان و كمى تلخ و شيرين است و بهترين آن بزرگ ، زرد و بىدانه است . « 4 »
رازى مىگويد علامت خوبى آمله رنگ سرخ و طعم تند است . « 5 »
انسلى نوشته است : گل آن بوى پوست ليمو مىدهد . « 6 »
رنگ آمله ، زرد مايل به سبز فام و خشك آن سياه و داراى طعمى ترش و بدمزه است . « 7 »
آمله داراى انواع مختلف زير است كه هيچ كدام در ايران نمىرويد و در خواص مشابه نوع اصلى مىباشند : 1
Phyllanthus Reticulatus 2 P . Maderaspatensis 3
P . Urinaria
4
P . Simplex
5 « 1 »
P . Niruri
ميوه ، برگ ، گل ، ريشه و دانه آن به مصارف درمانى مىرسد . « 2 »
ميوه تازه و خشك ، تخم ، برگ بيخ و پوست آمله در داروها به كار مىرود . « 3 »
در طب ، پوست كنده و بى دانه آن استعمال مىشود . چون در شير بخيسانند شير آملج نامند . آمله تازه را بايد چند روز در شير خيسانده ، سپس آن را خشك كنند ، زيرا آنچه در شير پرورده نشده باشد تلخ و بسيار قابض است . « 4 »
آمله در روشهاى مختلف طبى مثل الوپاتيك ، هوميوپاتيك يونانى و اورويدك به كار رفته است . « 5 »
اسم :
اسم :
آمله را به لاتينى :
Phyllanthus Emblica
به فرانسوى :
Emblique Officinale
به ايتاليايى :
Embelica
و
Myrobalano
به انگليسى :
Emblic Myrobalan
و به عربى : املج و السنانير مىگويند . « 6 »
آمله را به لاتينى :
Phyllanthus
و به عربى آملج ، امبل ، اميله و انولا مىگويند . « 7 »
اسم طبى آن
Myrobalanus
است . « 8 »
به فرانسوى
Myrobalan Emblic
مىگويند . « 9 »
به سريانى : ارها ، به رومى : قلوبا ، قلوبا ميخ ، قلوبا شير
( 4 ) - محيط اعظم ، ج 1 ، ص 111 .
( 5 ) - فرهنگ داروها ، ص 9 .
( 6 ) - فارماكو گرافيا ، ص 261 .
( 7 ) - بستان المفردات ، ص 59 .
( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 3 ص 31 .
( 2 ) - همان .
( 3 ) - همدرد ، ص 383 .
( 4 ) - تحفه حكيم ، ص 32 .
( 5 ) - همدرد ، ص 383 .
( 6 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 3 ، ص 29 ؛ فارماكو گرافيا ، ص 261 .
( 7 ) - فرهنگ معين ، ج 1 ، ص 91 .
( 8 ) - R . P دستور بريتانى ، ص 405 .
( 9 ) - لسان العرب ، ص 137 .