دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٨
تعريف :
خواص :
خواص :
ميوه آلبالو چربى خون را پائين مىآورد ، ادرار را زياد مىكند و نافع امراض :
نقرس ، روماتيسم ، درد مفاصل و تصلب شرايين مىباشد . « 11 »
قابض ، مسكّن تشنگى ،
مقوى بدن و نافع استفراغ و گرمى بدن مىباشد . « 1 »
آلبالو در بعلبك لبنان مىرويد ، هسته آن قابض و نافع اسهال است ، معده را دباغى و قوى مىگرداند ، محلول صمغش خشونت قصبه ريه ( ناى ) را نرم مىكند و لينت مىبخشد . اگر آن را با آب رازيانه بخورند ، سنگ مثانه را خرد مىكند . آب ميوه‌اش لطيف است . صفرا را از بين مىبرد و تبهاى سوداوى را بهبود مىبخشد . « 2 »
صمغ آلبالو نافع خون مردگى لثه و درد دندان است . « 3 »
صمغ آلبالو نرم كننده ناى ، اشتهاآور ، زيبا كننده پوست و سنگ شكن مىباشد . سرمه كشيدن با صمغ آلبالو و زهره بز باعث قوى شدن چشم و نافع خارش چشمى مىباشد .
خوراك :
خوراك :
مقدار خوراك صمغ آن يك مثقال است . « 4 »
نسخه :
نسخه :
دم‌كرده آلبالو يا گيلاس ، ريشه ذرت و خارخسك از هر كدام به مقدار يك مثقال در يك ليوان آب جوش دم كرده و ميل شود ، ادرار را زياد مىكند و نافع عوارض دستگاه ادرار مىباشد . « 5 »
در شربت پرونى فرجينا ساخت فرانسه ، از آلبالو استفاده شده است كه نافع سرفه مىباشد . « 6 »
* آلو
* آلو
تعريف :
تعريف :
در روايات مختلفى از امام محمد باقر عليه السلام و ديگر ائمه در خواص آلو چنين آمده است : آلو نافع صفرا ، حرارت ، بادهايى در بدن ، زهره ، خشكى مفاصل و فشار خون مىباشد .
آلو را به انگليسى :
P . Ceresus
و
P . Communis
و
Prunus Domestica
مىنامند .
( 11 ) نورانى ، آيت‌الله مصطفى ، طب اسلامى ، انتشارات مكتب اهل بيت عليهم السلام ، چاپ دوم ، 1370 ، ص 27 .
( 1 ) - تحفه حكيم ، ص 203 .
( 2 ) - الابنيه ، ص 253 .
( 3 ) - حكيم اسفنديارى .
( 4 ) - محيط اعظم ، ج 1 ، ص 110 .
( 5 ) - دكتر جوانمرد .
( 6 ) - دكتر فاضل موسوى و فارماكو گرافيا ، ص 568 .