دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٧
مزاج :
همچنين ورنىهاى فاسد نشدنى مىرسد . « 4 »
مشابه :
مشابه :
مشابه آن يك و نيم برابر وزن آن سليخه ( دارچين ) و ربع وزن آن زعفران
است . « 1 »
مشابه آن گياه اقحوان ( بابونه گاو چشم ) مىباشد . « 2 »
محل رويش :
محل رويش :
زراعت آفتاب گردان به منظور استخراج روغن دانه آن ، در نواحى مختلف جهان مانند ايران معمول است . « 3 »
* آلبالو
* آلبالو
تعريف :
تعريف :
درخت آلبالو از جنس باداميها ، از تيره گل سرخيان و نوعى از گيلاس است كه ميوه آن سرخ و ترش مىباشد . « 4 »
آلبالو ثمره درختى است كه رنگ برگ آن سرخ ، شبيه به شاخ و برگ زردآلو و ميوه آن كوچك به اندازه زعرور ( زالزالك ) مىباشد . نيم رس آن سرخ و ترش ، رسيده‌اش سياه و چاشنىدار با اندكى تلخى غير محسوس و داراى تخمى كوچك به اندازه نخود ، پوستى سخت و سفيد رنگ و مغزى سفيد مىباشد . « 5 »
گيلاس نوع شيرين آن است . « 6 »
اسم :
اسم :
به فرانسوى :
Cerisier Aigre
به عربى : قراصيا و به فارسى : آلى بالى ، آلوبالو و نمتك مىگويند . « 7 »
آلبالو را به هندى :
آلوبولى و آلى بالى ، به رومى : قراصيا ، قراضيا و قاراصيا ، به چكسلواكى : چراسيا ، به اسپانيولى : حب الملوك ، به سريانى : فارسا ، به يونانى : قروسيون و قيراسوس ، به فارسى :
شيرين را گيلاس و ترش را آلو بوعلى ، به انگليسى :
Wild Cherrg
و به لاتين :
Pruni Virgananca
مىگويند . « 8 »
آلبالوى بيابانى را در اطراف قزوين كلكم مىنامند . « 9 »
مزاج :
مزاج :
آلبالو در درجه دوم سرد و در درجه اول خشك است . « 10 »
( 4 ) - همان ، دكتر زرگرى ، ج 2 ، ص 204 .
( 1 ) - همان .
( 2 ) - الابنيه ، ص 34 .
( 3 ) - همان ، دكتر زرگرى ، ج 2 ، ص 204 .
( 4 ) - فرهنگ معين ، ج 1 ، ص 82 .
( 5 ) - محيط اعظم ، ج 1 ، ص 109 .
( 6 ) - تحفه حكيم ، ص 203 .
( 7 ) - فرهنگ معين ، ج 1 ، ص 82 .
( 8 ) - لاثانى لغات الادويه ، ص 4 .
( 9 ) - حكيم اسفنديارى .
( 10 ) تحفه حكيم ، ص 203 .