دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٨

خواص :

بنا بر بررسىهاى اخير كه در سال 1940 توسط

renz stoil

صورت گرفت وجود هتروزيد جديدى به نام سيلى روزيد در پياز سيل حتمى دانسته شد . اين هتروزيد به صورت بلوريهاى منشورى و دراز به دست آمده است در پياز سيل علاوه بر آنچه كه ذكر شد موارد ديرى نظير ليپيدها ، دواسترول ، كولين و يك هيدرات كربن كه به تفاوت به نامهاى سى نيس ترين و سيلين ناميده شدند يافت مىگردد .

خواص :

خواص :

ميوه‌اش به شكل كپسول و قهوه‌اى رنگ است . از پياز آن در تداوى به عنوان مقوى قلب و ادرارآور و در استسقاءها ( خصوصا استسقاء قلبى ) و همچنين به عنوان خلطآور در برونشيت‌ها و سياه‌سرفه به كار مىرود . « 1 »

نرم كننده است و لزجى دارد و اگر سوخته آن را ( در كچلى ) با عسل معجون كنند و بر سر مالند علاج داء الثعلب ( گرى ) ، داء الحيه است و اگر قى نمايد گلو را زبر مىكند و در علاج برونشيت ، خرخر سينه و سرفه هميشگى خوب است . « 1 »

اسقبل شبيه به پياز است و در بيماريهاى سر مثل غش ، ماليخوليا ، استرخا ( فلج ) ، لقوه ( فلج نيمى از صورت ) ، نسيان ( فراموشى ) و براى تقويت چشمها به كار مىرود . كمك به گوارش مىكند و همچنين در سنگ مثانه سختى ادرار و غيره مورد استفاده بوده است .

مقدار خوراك آن يك مثقال ( پنج گرم ) با شربت بوده است .

رازى گويند : جهت صرع ( غش ) و ماليخوليا سودمند بوده و خوردن آن چشم را تيز گرداند و ربو ( تنگى نفس ، آسم ) و سعال مزمن و صلابت سپرز و عرق النساء و استسقاء را نافع بود . « 2 »

پياز سيل اثر تحريك كننده بر روى پوست بدن دارد و اگر بر روى پوست بدن اثر داده شود توليد قرمزى و حتى تاول مىكند . تأثير آن بر روى مخاطهاى بدن شديدتر است .


( 1 ) - فرهنگ معين ، ج 1 ، ص 860 .

( 1 ) - قانون در طب ، ابو على سينا ، ص 262 .

( 2 ) - طب النبى ، ص 165 .