دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥
خواص :
اولنين و به مقدار كم ارپالميتين ، استئارين ، آراشيدين و لينوسرين است . مغز دانه ، به علاوه داراى لسيتين ، كلسترين ، اسيدهاى آلى ، آلبومين ، گلبولين ، ادستين
Edestine
، آرژينين ، فيتين ، ساكارز ، بتائين ، فرمانهاى مختلف نظير ليپازو فنولاز
Phenolase
، اسيد هليان تانيك
Ac . Heliantannique
و همچنين اسيد هليانتيك
Ac . Heliantique
است .
گل آفتاب گردان ( گلهاى واقع بر روى نهنج ) ، طبق تحقيقاتى كه به عمل آمده داراى نوعى هتروزيد ، آنتوسيانين ، يك رزين ، تانن ، كوئرستين ، اسيد سولانتيك
Ac . Solantique
، بتائين و كولين است . برگ و ساقه گياه نيز داراى 17 درصد مواد آلبومينوئيدى ، 8 / 0 درصد مواد چرب و 4 / 23 درصد مواد قابل استخراج است و اين خود نشان مىدهد كه مىتواند علوفه بسيار خوبى براى حيوانات باشد . « 1 »
در قديم به آفتابگردان « آذريون » و « آذرگون » مىگفتند ، زيرا اشعه خورشيد در دانه‌هايش جذب شده و منافع آن را در خود ذخيره مىكند .
آفتابگردان سرشار از ويتامين‌هاى
A
و
B
مىباشد و براى كبد بسيار مفيد است . آب ريشه « آفتابگردان » درد دندان را تسكين مىدهد و پنج گرم شربت ريشه آن ، مقوى قلب است . ضماد برگهاى آفتابگردان درد مفاصل ، سياتيك و نقرس را تسكين مىبخشد و ريشه‌هايش داراى هورمون جنسى است به طورى كه ضماد آن نيروى جوانى را افزايش مىدهد و زايمان را آسان مىسازد .
گلهاى « آفتابگردان » تب‌بر است و از آن ماده‌اى مىگيرند كه آرام كننده دردهاى گوارشى است . مغز دانه‌هاى آن چهل تا چهل و هشت درصد روغن دارد كه بسيار گوارا و مفيد مىباشد . « 2 »
خواص :
خواص :
آفتاب گردان مقوى قلب ، محلل ، جلا دهنده ، مفتح سدد دماغى و كبدى ، نافع ام
( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 2 ، ص 204 .
( 2 ) - مجله برگ سبز ، ص 21 ، مهر 1371 .