دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٨
تعريف :
امراض وبائيه مثل طاعون و هيضه ، قى و اسهال بسيار استعمال مىكنند . با تمام مزاجها مىسازد و بيشتر زهرها را مىكشد . نوع حيوانى را سائيده در آب مخلوط نموده و
بخورند يا بر محل گزيدگى عقرب بمالند نافع است پادزهر ، دافع عطش و ماليدنش با آب گشنيز محلل اورام است .
مزاج پادزهر : معتدل مايل به حرارت و بدون ضرر است .
مقوى روح و بدن است و در مرض استفراغ و هيضه ، ضعف حفقان ، وحشت ، غم ، تنگى نفس و ماليخوليا ، اين را با عرق گلاب و بيدمشك سائيده و مىخورند پادزهر براى دفع سم گياه بيش ، بهترين ترياق است . « 1 »
همدرد در نسخهاى مقوى و علاج مرض اعصاب پادزهر را با داروهاى ديگر بطور معجون زياد استفاده كرده است .
محل پيدايش :
محل پيدايش :
كوهستان خطاى كشمير ، تبت ، خراسان و هند است .
مشابهش :
مشابهش :
مخلوط كرده زبرجد و زمرد است .
* پادزهر حيوانى
* پادزهر حيوانى
تعريف :
تعريف :
آن سنگى است كه در شيردان ، روده يا زهره بعضى حيوانات مانند بز كوهى ، گاو كوهى ، بوزينه و خار پشت يافت مىشود و بهترين نوع آن مال بز كوهى است كه در كوهسار شبانكاره فارس مىباشد گيلانى مىنويسد : بهترين نوع پادزهر آن است كه چون با شير بر سنگ بسايند به رنگ سرخ مايل به سياه شود .
مزاج آن گرم و خشك موافق تمام مزاجها و دافع اكثر سموم گرم و سرد حيوانى ، نباتى و معدنى است « 2 »
.
( 1 ) - بستان المفردات ، ص 162 .
( 2 ) - محيط اعظم ، ج 1 ، ص 247 ؛ تحفه حكيم ، ص 42 ؛ قرابادين كبير ، ص 103 .