دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٩
خواص :
ايزوسولفو سيانوراتيل بنزن است . بعلاوه داراى ويتامينهاى
A
و
C
به مقدار زياد و ويتامين
D
به مقدار كمتر است .
مقدار آهن و يد در علف چشمه ، بستگى به تركيبات زمينى دارد كه در آنجا رشد مىكند . دانه اين گياه داراى موسيلاژى است كه بر اثر هيدروليز ، موادى نظير آرابينوز ، رامنوز ، گلوكز و اسيد گالاكتورونيك
ACIDE GALACTURONIQUE
مىدهد .
خواص :
خواص :
بقراط مصرف آن را به عنوان خلطآور و ديوسكوريد مدر دانسته‌اند .
دانشمندانى نظير
CHATIN
و
M . NOEL
و عده‌اى ديگر مصرف آن را در رفع اگزما ، خارشهاى مهبلى ، بعضى بيماريهاى پوست و ريزش موى سر مؤثر يافته ، به بيماران توصيه نموده‌اند . طبق بررسيهاى
DR . J . BREL
در تقويت پياز موى سر مؤثر واقع مىشود .
در استعمال خارج ، اگر له‌شده اين گياه و يا پخته شده آن ( پس از افزودن 30 گرم
نمك طعام به 500 گرم آن ) ، به صورت ضماد بر روى اولسرهاى خنازير يا اسكوربوتيك و يا زخمهاى چركين گذاشته شود ، در رفع آنها اثر مفيد نشان مىدهد .
بايد قبل از مصرف آن به حالت خام ، به خوبى شسته شود . علف چشمه اگر پخته شود ، قسمتى از خواص خود را از دست مىدهد .
از قديم الايام ، هنگام مصرف اين گياه هميشه مردم توجه داشته‌اند كه از آن به زنان باردار داده نشود زيرا موارد مختلف سقط جنين ، از مصرف آن پيش آمده بود .
بايد توجه داشت كه اگر گياه را پس از چيدن ، در محلى قرار دهند تا تدريجا خشك شود ، پس از خاتمه اين عمل ، ضمن زرد شدن ساقه و برگ ، اثر سمى در آن بوجود مىآيد . شيره تازه علف چشمه ، پادزهر نيكوتين است و در موارد ضرورى سابقا از آن به صورت تزريقات زير جلدى ، پس از استرليزه كردن بدون مداخله گرما ، استفاده به عمل مىآمده است .