دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٠

خواص :

به كار مىرفته است . « 2 »

در مرض رعشه ، فلج و ديگر امراض اعصاب استعمال مىشود . مقدار خوراك آن 41 تا 21 درهم است . به طور خارجى در بواسير استعمال مىشود .

گفته‌اند مقدار دو درهم آن كشنده است بخصوص در بعضى اشخاص سم آن خيلى زودتر تأثير مىكند . هندوها آن را در مرض خنازير ( غده ايجاد شده در زير گلو ) ، امراض سودائى و جذام به مقدار كم مىخورند و با جوشاندن دانه آن ، روغنى به دست مىآورند كه در مرض روماتيسم و ضرب ديدگى استخوان مصرف مىشود . اين ماده را بايد حتما تصفيه كرد در غير اين صورت مرض آبله بوجود مىآورد .

در منطقه گوا بعد از خيساندن در روغن براى مرض آسم استعمال مىكنند همچنين براى كرم معده مورد استفاده قرار مىگيرد . اهل گوا ميوه سبز آن را شور كرده و مثل زيتون خوراكى مصرف مىكنند . انسلى بيان كرده است كه در جنوب هند آن را براى امراض خنازير استعمال مىكنند . نيز در امراض زهريه و جذام در مقدار خوراك خيلى كم استعمال مىكنند . از جوشاندن ميوه آن ، روغنى حاصل مىشود كه به طور ماليدن خارجى براى مرض روماتيسم و ضرب ديدگى استخوان استعمال مىكنند . بلادر تصفيه شده باعث آبله بر بدن مىشود .

بلادر در نسخه‌هاى همدرد :

1 معجون بلادر : مقوى چشم و باه است ذهن و حافظه را زياد مىكند . در آن عسل بلادر استعمال شده .

2 حب دق اطفال : در سل و دق اطفال مفيد است . در آن روغن بلادر استعمال شده .

3 انقروياى كبير : آن معجون از تراكيب حكيم بقراط است . معنى انقرويا در تحتانى شكل دل است به سببى كه بلادر به شكل دل است و جزء رئيس اين دارو است اسم اين مركب گذاشته شده .

براى فلج ، لقوه ، برگى ، نسيان ، عرق نساء ، ضيق النفس مفيد است ، قوت هاضمه و باه

( 2 ) - قانونچه ، ص 171 .