دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٠
تعريف :
خوراك :
خوراك :
خوراك آن تا دو مثقال است و بدلش ريحال است . معده را ضعيف مىكند و مصلحش نبات مىباشد . « 2 »
* باميه
* باميه
تعريف :
تعريف :
از تيره پنيركيان است و از اين تيره روايت موجود مىباشد . گياهى ( فر )
GOMBAUD
كه يك ساله است و ساقه‌اش به بلندى يك متر مىرسد . برگهايش مانند ختمى متناوب ، پهن و پنجه‌اى و سبز تيره ، گلهايش منفرد و زرد رنگ است . « 1 »
باميه را به قول بعضى در هندى بهندى مىگويند و صاحب مخزن نوشته كه شبيه به اين در بنگال مىشود و اكثر ، چهار پهلو و بعضى پنج پهلو و بسيار لعاب دارد . آن را ولايتى پلول مىنامند . بالجمله باميه معروف به سرزمينهاى عربستان و مصر است .
باميه شيرين مزه و با لزوجت مىباشد .
باميه گياهى علفى و داراى ساقه راست ، پوشيده از تار است . برگهايى به شكل قلب ، تخم مرغى ، مركب از 5 - 3 لوب و گلهايى منفرد در كناره برگها دارد . رنگ گلبرگهاى آن زرد ولى در قسمت وسط ، قرمز رنگ مىباشد . در غالب نواحى مساعد پرورش مىيابد .
ميوه هرمى شكل ، دراز و محتوى دانه‌هاى پوشيده از تار دارد .
گياهى علفى و داراى ساقه‌اى راست ، پوشيده از تار و به ارتفاع 45 / 0 تا دو متر است .
منشأ اصلى آن ، احتمالا در آفريقا بوده است .
ميوه اين گياه در ايران نيز باميه ناميده مىشود و به حالت پخته در اغذيه مصرف مىگردد .
( 2 ) - محيط اعظم ، ج 1 ، ص 264 ؛ تحفه حكيم ، ص 42 ؛ قرابادين كبير ، ص 107 .
( 1 ) - فرهنگ معين ، ج 1 ، ص 469 .