دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٨
خواص :
* بالباجوار
* بالباجوار
تعريف :
تعريف :
گياهى است چند ساله و كوتاه . قسمت پايين ساقه‌هاى آن چوبى است . برگهاى آن بيضى ، كمى دراز ، ميوه آن كپسول تخم مرغى به طول 5 - 4 سانتىمتر كه دو عدد دانه در آن قرار دارد . اين گياه در مناطق گرم و خشك هند در پنجاب و سند در ايران ، عربستان ، مصر ، در جنوب ايران ، قشم ، هرمز ، برازجان ، مكران و هوديان مىرويد .
در بلوچستان : بالباجوار
نام عربى : شوك القنب
نام هندى : اوتنجن
به فرانسوى :
Blepharie
تركيبات شيميايى :
تركيبات شيميايى :
از نظر تركيبات شيميايى گياه داراى يك ماده عامل متبلور تلخ است . دانه‌هاى آن داراى 2 / 1 درصد گلوكوزيد تلخ بلفارين ، 1 / 2 درصد آلانتوان ، كاتچول ، تانن ، ساپونين و گلوكوز مىباشد .
خواص :
خواص :
در هند از دانه‌هاى گياه به عنوان محلل ، مدر و افزايش دهنده نيروى جنسى و نرم
كننده سينه استفاده مىشود .
برگهاى گياه مدر است و مقوى ، در مواردى كه ادرار قطره قطره و با ناراحتى و درد دفع مىشود اثر مفيد دارد . « 1 »
( 1 ) - معارف گياهى ، ج 7 ، ص 123 .