دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٧

تعريف :

را زياد مىكند ، براى زهره سياه خوب است و درد را شفا مىدهد .

بادنجان را به اسم علمى

Solanum melongena

نوشته‌اند . برگ ، روغن ، تخم و ميوه بادنجان مورد استفاده طبى دارد .

بادنجان نافع بيماريهاى : انسداد جگر و طحال ، عرق بدن ، تنگى نفس ، فشار خون ، سوختگى ، دملهاى دردناك و ورم مىباشد . مضر بواسير ، درد پهلو ، چشم و سر است .

لازم به ذكر است كه اجزاء مختلف بادنجان خواص گوناگون دارد و در حالتهاى مختلف بايد طبق دستورى كه در صفحات بعدى آمده است ، استعمال گردد .

بادنجان داراى : پتاسيم ، كلسيم ، ويتامين

B 2 . B 1

و ماده سولانين مىباشد .

براى رژيم لاغرى مفيد است ، به شرط آن كه آبپز خورده شود . اشخاصى كه مبتلا به ورم كليه و درد مفاصل هستند ، بهتر است كمتر ميل نمايند .

بادنجان هنگام سرخ كردن ، زياد روغن به خود جذب مىكند و به اين جهت هضم را مشكل مىسازد و لذا براى كسانى كه روده و معده حساس دارند خوب نيست . بادنجان خام كرم كش است ، خاصيت غذايى بادنجان كم است ، لينت مىدهد و مدر است و اگر كاملا نرسيده باشد داراى مقدارى سولانين است كه در ساقه تاجريزى و برگ و ميوه مورل نوار

Morelle Noire

و در جوانه‌هاى سيب زمينى نيز يافت مىشود و داروى آرام كننده دردهاى معده و اعصاب و تسكين دهنده خارش اگزماها و بيماريهاى جلدى است و مصرف آن 5 / 02 / 0 گرم به صورت حب يا تزريقات زير جلدى است و بيش از اين كشنده است و اگر بادنجان نارس زياد خورده شود ، مسموميت ايجاد مىنمايد .

تخم بادنجان براى نزله و تنگى نفس خوب است و خود بادنجان براى بيماريهاى پوستى ممنوع است . صد گرم آن 28 كالرى ايجاد مىكند و براى پُرخوريها و فشارخونيها و بيماران اولسرى و خنازيرى مفيد است .

آنچه از گياهان گروه خانواده بادنجانيان اهميت دارد ، وجود الكالوئيدهاى آنهاست كه اصل نيتروژنه آلى دارد .