دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٥
خواص :
و در هندوستان از گلهاى خشك آن به عنوان محرك ، رقيق كننده ، محلل ورم و تومور ، بادشكن و در موارد ضعفهاى اساسى نظير ضعف هاضمه ، هيسترى و همچنين براى تسكين تبهاى نوبه‌اى استفاده مىشود . اسانس در استعمال خارجى در موارد روماتيسم و همچنين از بين بردن نفخ و كوليك به كار مىرود . خوردن دم كرده گل بابونه موجب افزايش ترشحات صفرا مىشود . « 2 »
همدرد آن را در نسخه امراض مختلف مورد استعمال قرار داده است .
تعريف : 1 دوايى آب زن 2 ضماد سنبل الطيب 3 معجون فلاسفه 4 معجون فوتنجى مىباشد .
خواص : 1 براى اوراء حيض ، كمى حيض را باز مىكند نيز درد را در آن حالت تسكين مىدهد .
2 ورم معده ، جگر ، روده‌ها ، رحم را تحليل مىكند .
3 اعصاب را قوت مىدهد ، ماده توليد را زياد مىكند ، كليه و مثانه را قدرت مىدهد ، از كثرت بول جلوگيرى مىكند ، درد مفاصل و كمر را مفيد است ، غذا را هضم مىكند ، اشتهاى به خوراك را زياد مىكند .
4 درد معده و جگر را خوب مىكند ، سكسكه را دور مىكند ، در تب بلغمى مفيد است . « 1 »
بوى آن خواب‌آور است و حشرات از آن فرار مىكنند و همچنين ماليدن يا شستن اعضاى تناسل از آن باه را قوت مىدهد . گل بابونه آلمانى 41 % روغن دارد و شيره
anthemic acid
از آن استخراج كرده‌اند . و جوهرى به نام
anthemiden
در آن مىباشد كه در الكل ، اتر ، كلورفورم حل مىشود . البته در اسيد سركه
acid acetic
حل مىشود .
ريشه اين گياه مقوىتر از آن بوده مقدار مصرف آن 5 گرم مىباشد . ريشه آن با شراب حلال و عسل بسيار محرك باه است .
همچنين گل بابونه را كه در روغن زيتون خيس كرده كه چهار برابر وزن خودش باشد
( 2 ) - همان ، ص 104 .
( 1 ) - همدرد ، ص 131192278279 .