دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٠
تركيبات شيميايى :
گياهى است دو ساله و چند ساله ، بلندى ساقهاى آن تا 70 سانتىمتر نيز مىرسد .
معمولا به علت گلهاى زيبايى كه دارد در باغها كاشته مىشود ، برگهاى آن متناوب و سبز با بريدگى شبيه برگهاى داودى است و معمولا در اثر بريدگى به سه قسمت عمده تقسيم مىشود : گلهاى آن به صورت گروهى در يك طبق مجتمع ، اطراف و دور طبق را گلهاى سفيد ، وسط آن را به شكل دايره‌اى گلهاى زرد طلايى بسيار زيبا تشكيل داده است .
اين گياه در آسياى صغير و اروپا مىباشد . ولى در ساير مناطق نيز وارد شده است . در
ايران در مناطق شمالى در گيلان لاهيجان و مازندران و در آذربايجان در تبريز به طور خودرو مىرويد گياهى است كه از تمامى اعضاى هوايى آن عطر قوى بابونه استشمام مىگردد .
كاربرد آن به عنوان ضد اسپاسم براى تسكين تب مصرف مىشود . « 1 »
بابونه را به عربى : بابونج ، بابونق ، زهر الملك ، حبق البقر ، خبز القراب ، تفاح الارض . به يونانى : ماماليون ، انتاميس . به سريانى : قوبلا . به مصرى : كركاش . به اندلسى : سقار . به افريقايى : رجل الدجاج . به فارسى : گرهانك . به هندى : سونهل ، سوناموتى . به انگليسى :
گل
camomile flower
به لاتينى : گل را
amthemedis feoris
و نبات را
anthimedis noleis
مىنامند .
تركيبات شيميايى :
تركيبات شيميايى :
از نظر تركيبات شيميايى بابونه رومى داراى اسانس روغنى آنته‌من
anthemene
يك گلوكوزيد تلخ ، آنتميك اسيد و يك آلكالوئيد به نام آنتمين
anthemine
است . و بررسى ديگرى نشان مىدهد كه حدود 25 % درصد اسانس روغنى و 19 % سولفور در آن وجود دارد . كه بوى آن كافورى قوى و طعم آن تلخ و سوزاننده و معطر است . « 2 »
بابونه براى التيام زخمها ، رفع اختلالات هاضمه ، معالجه اولسرها و از نظر تأمين سلامتى زنان ، به عنوان مسكن و آرام بخش محسوب مىشود .
( 1 ) - كتاب معارف گياهى ، ج 5 ، ص 95 .
( 2 ) - همان ، ص 116 .