دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٣
خواص :
مزاج :
مزاج :
مزاج بابا آدم گرم و خشك در درجه دوم مىباشد .
باباآدم نافع : سياتيك ، سختى ادرار ، درد مفاصل ، زخم سرانگشتان و زانو ، سوختگى به وسيله آتش ، سرمازدگى ، چرك ريه ، قند خون ، ريزش موى سر ، نقرس ، جوشهاى صورت ، سنگ كليه ، روماتيسم ، قولنج‌هاى كبدى و التهاب مخاط دهان و گلو مىباشد .
باباآدم داراى مواد : اينولين ، چربى ، كربنات ، نيترات پتاسيم و گلوكزيدى به نام لاپين يا لاپوزيد مىباشد .
مضر كليه است و مصلحش روغنها مىباشد . مقدار خوراك تا 6 درم است . باباآدم در گيلان ، مازندران ، گرگان ، آذربايجان ، خراسان و بعضى از مناطق جنوب مىرويد .
تركيبات شيميائى :
تركيبات شيميائى :
ريشه باباآدم داراى اينولين ، ماده چرب به مقدار كم ، كربنات و نيترات پتاسيم ، رزين‌هاى مختلف و يك گلوكزيد به نام لاپين
loppine
يا لاپوزيد
lapposside
است .
ماده اخير در سال 1888 توسط
trimdle
از گياه استخراج گرديد . از ريشه خشك شده گياه در مجاورت هوا معادل 50 تا 70 درصد اينولين توسط
c . carr , j . krontz
در سال 1931 به دست آمد .
برگ باباآدم داراى اكسيدازهاى فعال و دانه‌اش علاوه بر گلوكزيد مذكور ، داراى 18 درصد روغن زرد رنگ خشك شونده با طعم تلخ ، مركب از 58 درصد اسيد لينولئيك و 10 درصد اسيد اولئيك است . « 1 »
خواص :
خواص :
ضماد تازه و كوبيده شده آن جهت درد مفاصل كه با خارش باشد ، بىمانند است و چون دو درهم ريشه آن را با دو درهم حب صنوبر بنوشند ، جهت پاك نمودن چرك ريه
( 1 ) - گياهان دارويى دكتر زرگرى ، ج 2 ، ص 9 .