دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٢
تعريف :
مىچسبد .
بارادان گياهى علفى بزرگ ، دوساله و از تيره كاسنى
compositae
است . ساقه منشعب آن به ارتفاع 5 / 1 متر و حتى بيشتر مىرسد . برگهايى متناوب با پهنك بسيار بزرگ ( در قاعده ساقه ) و به ابعاد مختلف از قاعده ساقه تا ناحيه رأس دارد . برداشت محصول يعنى خارج كردن ريشه گياه از زمين معمولا هنگامى صورت مىگيرد كه گياه 18 ماهه باشد .
اين گياه در منطقه وسيعى از مناطق كوهستانى و يا در ارتفاعات كم شمال ايران مانند گيلان ، مازندران ، گرگان ، آذربايجان ، همچنين در خراسان و بعضى از نواحى جنوب ايران پراكندگى دارد . بهره‌بردارى از آن در ايران چندان معمول نيست . « 1 »
فارسى : باباآدم عربى : آراقيطون ، راعى الحمامه .
فرانسه :
bardanglouteron , rdan coupeau , graterau , peignerolle ,
انگليسى :
hur bur , cocrle butterau , bur , clotbur , burdocr
آلمانى :
grosse klette , lederlappen , klisse , hopfenklette , klette
ايتاليايى : « 2 »
lappola maggiore , lappa bardana , lappola , bardana
علاوه بر ريشه از برگهاى گياه استفاده‌هاى درمانى مختلف به عمل مىآيد و حتى در تغذيه نيز از آنها استفاده مىشود .
قطعات خشك شده ريشه گياه ، رنگ خاكسترى يا قهوه‌اى روشن و شيارهاى طولى نسبتا عميق دارد . فاقد بو يا داراى بوى ضعيف و نسبتا نامطبوع است . طعم آنها ناپسند و كمى لعابى مىباشد .
نوشيدن جوشانده يا دم كرده برگ باباآدم براى پايين آوردن قند خون اثر فورى دارد . « 3 »
باباآدم را به عربى : رأس الجامه و در كتابهاى طبى قديم به نامهاى : آراقيطون و ارقيطون كه تغيير يافته آرگيتوم است ، نوشته‌اند .
( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ص 510 .
( 2 ) - همان ، ج 2 ، ص 88 .
( 3 ) - زبان خوراكيها ج 3 ، ص 9 .