دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٣
خواص :
پروفسور كوئينگ از تجزيه پنج نمونه انجير خشك نتيجه زير را بدست آورده است :
خاكستر 86 / 2 درصد ، آب 20 / 31 درصد ، مواد آلبوميدى 01 / 4 درصد و شكر
79 / 49 درصد . و طبق آزمايش ديگر انجير خشك 92 % نيتروژن و 26 / 72 شكر دارد .
رالنس در سال 1886 ميلادى كشف كرده كه شيره انجير
ficus carica
ماده‌اى دارد كه در عمل تخمير چهار حالت
EnzymEs
تأثير مىكند . با كمك اتر ، الكاليكس ، اسيدس ، البومنيايدز را در بيتون تغيير مىدهد و نيز بر نشاسته مثل دياستاز عمل كرده و ماده
casEin
شير را مىبندد و جوهر آن در هضم مانند پپسين عمل مىكند .
در سال 1890 يوموس از عصاره انجير ماده‌اى كه در ترشحات هضم مفيد است ، بنام
cradina (
كرادينا ) كشف كرد . اين نام از كلمه
kradE (
كرد ) يونانى گرفته شده كه معنى آن هضم كننده است . انجير ماده نيتروژن دارد و در عمل با پپيسين بر محلول الكلاين فرق دارد . نيز با ماده پاپائين كه در آب حل نمىشود ، فرق مىكند و در الكل و ليداستات رسوب نمىكند و در وجود اسيد هيدروكلريد اثر آن كم نمىگردد . « 1 »
انجير داراى پتاسيم ، آهن ، كلسيم و ويتامين‌هاى
C , B 6 , P , A
و مواد اسيد ماليك و 20 درصد مواد قندى از لولز و گلوكز است .
خواص :
خواص :
حكيم بقراط در نوشته‌هاى متعدد انجير را ذكر كرده است و آن را مليّن و داراى اجزاء مقوى دانسته و ميوه‌اى غذا دهنده ناميده است كه در امراض بلغمى مفيد مىباشد . اهل يونان آن را صاف كننده سينه و معده مىدانستند .
انجير زود هضم و به طور دارو خارج كننده بلغم ، شكننده سنگ كليه و مثانه ، باز كننده سدّه‌هاى جگر و طحال و علاج درد مفاصل و بواسير است . « 2 »
انجير را ملطّف ، محلّل و جالى قوا نوشته‌اند و در درمان صرع و فلجها آن را مصرف نموده و نافع دانسته‌اند . صاحب مخزن الادويه انجير را مسكّن حرارت و تشنگى ، عرق‌آور ، ملين مزاج ، مسهل خفيف ، خنك كننده دل ، مسكن اعصاب و موجب فربهى
( 1 ) - . فارماكوگرافيا ، ج 3 ، ص 342 .
( 2 ) - . فارماكوگرافياى هند ، ج 3 ص 342 .