دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٥
تعريف :
* انجير
* انجير
تعريف :
تعريف :
در روايات متعدد از ائمه عليهم السلام در خواص انجير چنين آمده است : انجير قلب را رقيق و نرم ، جماع را زياد ، بواسير را قطع ، نقرس ، قولنج و سردى را مفيد ، سدد بدن را باز و دهان و استخوان را محكم مىكند و شير آن نافع زخم كبد است .
انجير را به اسم علمى
ficus carica
نوشته‌اند و داراى انواع مختلف باغى ، بيابانى و كوهى است . ميوه ، شير ، چوب و روغن آن مورد استفاده طبى دارد .
انجير مضر جگر و معده است و مصلحش آويشن و گردو و سكنجبين است . « 1 »
نيز مضر جگر ضعيف است و مصلحش گردو ، آويشن ، انيسون و مصلح انجير تازه سكنجبين ، شربت ترنج و ريواس است . انجير مضر افرادى كه مبتلا به چاقى ، اختلالات گوارشى و بيمارى قند هستند ، مىباشد . « 2 »
( 1 ) - بستان المفردات ، ص 60 .
( 2 ) - محيط اعظم ، ج 1 ، ص 214 .