دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦١
تعريف :
درجه دوم گرم و خشك است . « 7 »
تركيبات شيميايى :
تركيبات شيميايى :
پوست درخت انبه داراى 15 تا 18 درصد تانن است . از ادرار چهار پايانى مانند گاو كه از برگ اين درخت تغذيه مىنمايند ، ماده رنگى زردى به نام پيورى
PIURI
به دست مىآورند كه در نقاشى مصرف دارد . اين ماده شامل 40 تا 60 درصد اسيد اگزانتيك
AC . EUXAMTHIQE
است . « 1 »
خواص :
خواص :
ميوه رسيده آن مشهى و قابض و آن را مقوى باه مىدانند . برگ انبه اثر قابض و گلهاى آن اثر اشتهاآور و قابض دارد و در رفع ترشحات زنانگى ( ترشحات مهبلى ) موثر است . بعلاوه در درمان نارسايىهاى هضمى منشأ صفرا ، كه با عوارضى نظير تلخى دهان و يبوست همراه است موثر واقع مىگردد . براى دانه‌اش اثر ضد استفراغ و براى روغن دانه ، اثر رفع درد معده قائلأند . پوست درخت انبه اثر بند آورنده خون و قابض دارد و اسهال را رفع مىكند . « 2 »
محل رويش :
محل رويش :
در هند ، سواحل يمن ، عمان ، سودان و جنوب ايران روييده مىشود .
زادگاه اوليه انبه در هندوستان بوده است و اكنون در بلوچستان روييده مىشود .
* انجدان
* انجدان
تعريف :
تعريف :
گياهى از تيره چتريان كه علفى است ، پايا مىباشد . اين گياه در اكثر صحارى ايران فراوان است . ارتفاعش 2 تا 5 / 2 متر و ريشه‌اش راست و ستبر است ، ابر كبير ، حلتيت ، انجدان ، انگوزاكما ، انگيان نيز نام دارد . « 3 »
انجدان مضر مثانه و روده‌ها است و مصلحش تخم خربزه مىباشد .
از حلتيت كه صمغ درخت انگدان است روايت موجود مىباشد .
انگدان را به اسمى علمى :
Fetula asa foetida
نوشته‌اند .
مزاج انگدان گرم و خشك در درجه دوم مىباشد .
( 7 ) - محيط اعظم ، ج 1 ، ص 208 .
( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 1 ، ص 573 .
( 2 ) - همان .
( 3 ) - فرهنگ معين ، ج 1 ، ص 389 .