دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٠
مزاج :
درخت انبه بزرگتر از درخت گردو و ميوه آن ابتدا گس و بعد ترش و در اثر زياد ماندن
در روى درخت ، كم كم شيرين مىگردد . و داراى بوى خوش نظير عنبر مىباشد . « 1 »
زياده‌روى در خوردن انبه براى گرم مزاجان خوب نيست . « 2 »
ميوه ترش مضر بلغمى و سوداوى مزاجها و مضر ريه ، كليه و باه است و مصلح آن شكر است . شيره درخت آن ( نيوع ) زخم كننده پوست است و مصلحش ماليدن روغن است . و گويند مصلحش شير زن است . « 3 »
اسم :
اسم :
انبه را به لاتينى :
MANGIFERA INDICA M . SATIVA
ROEM , M . DOMESTICA GAERTM
به انگليسى :
COMMON MANGO
به فرانسه :
MANGUIER
به آلمانى :
MANGOBAUM
به ايتاليايى :
MANGOT
به فارسى : درخت انبه و به عربى : منجو مىنامند . نيز در جنوب ايران به اسامى موانبه و منجو موسوم است . « 4 »
به عربى : آبنج به تورانى : نفزك به هندى : آنب و آمبرا به سانسكريت : اسماء زيادى دارد ، بعضى از اسمها : سوت ، ماسرى ، پند پهل ، سپكار پهل ، كوشى ، كوكهى و غيره مىباشد .
به اردو : آم ، به انگليسى :
MANGO TREA (
منگوترى ) و به لاتينى :
INDECA MONGIFERA
مىنامند . « 5 »
در كتب قديمى انبه را به اسامى موانبه و نغزك ذكر كرده‌اند . « 6 »
مزاج :
مزاج :
مزاج پوست و برگ آن در درجه دوم سرد و خشك است . مزاج ميوه ترش در درجه اول سرد و خشك است . مزاج شيرين در درجه دوم گرم و تر و بعضى گويند : در
( 1 ) - زبان خوراكيها ، ص 42 .
( 2 ) - زبان خوراكيها ، ص 42 .
( 3 ) - محيط اعظم ، ج 1 ، ص 209 .
( 4 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 1 ، ص 573 .
( 5 ) - لاثانى لغات الادويه ، ص 48 .
( 6 ) - زبان خوراكيها ، ص 42 .